unio

Latín

unio
clásico (AFI)	/ˈuː.ni.oː/
eclesiástico (AFI)	/ˈu.ni.o/
clásico (AFI)	/ˈu.ni.oː/
eclesiástico (AFI)	/ˈu.ni.o/
silabación	u-ni-ō, ū-ni-ō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
rimas	u.ni.o, uː.ni.oː, u.ni.oː

Etimología 1

verbalización de ūnus ('uno').

Verbo transitivo

1

Unir.

Conjugación

Conjugación de ūniō, ūnīre, ūniī, ūnītum  (cuarta conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	ūnīre, ūniisse
Infinitivo pasivo	ūnīrī
Participio activo	ūniēns, ūnītūrus
Participio pasivo	ūniendus, ūnītus
Gerundio	ūniendī, ūniendō, ūniendum
Supino	ūnītum, ūnītū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego ūniō	tū ūnīs	is, ea, id ūnit	nōs ūnīmus	vōs ūnītis	eī, eae, ea ūniunt
Pretérito imperfecto	ego ūniēbam	tū ūniēbās	is, ea, id ūniēbat	nōs ūniēbāmus	vōs ūniēbātis	eī, eae, ea ūniēbant
Futuro	ego ūniam	tū ūniēs	is, ea, id ūniet	nōs ūniēmus	vōs ūniētis	eī, eae, ea ūnient
Pretérito perfecto	ego ūniī	tū ūniistī	is, ea, id ūniit	nōs ūniimus	vōs ūniistis	eī, eae, ea ūniērunt, ūniēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego ūnieram	tū ūnierās	is, ea, id ūnierat	nōs ūnierāmus	vōs ūnierātis	eī, eae, ea ūnierant
Futuro perfecto	ego ūnierō	tū ūnieris	is, ea, id ūnierit	nōs ūnierimus	vōs ūnieritis	eī, eae, ea ūnierint
Presente pasivo	ego ūnior	tū ūnīris, ūnīre	is, ea, id ūnītur	nōs ūnīmur	vōs ūnīminī	eī, eae, ea ūniuntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego ūniēbar	tū ūniēbāris, ūniēbāre	is, ea, id ūniēbātur	nōs ūniēbāmur	vōs ūniēbāminī	eī, eae, ea ūniēbantur
Futuro pasivo	ego ūniar	tū ūniēris, ūniēre	is, ea, id ūniētur	nōs ūniēmur	vōs ūniēminī	eī, eae, ea ūnientur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego ūniam	ut tū ūniās	ut is, ut ea, ut id ūniat	ut nōs ūniāmus	ut vōs ūniātis	ut eī, ut eae, ut ea ūniant
Pretérito imperfecto	ut ego ūnīrem	ut tū ūnīrēs	ut is, ut ea, ut id ūnīret	ut nōs ūnīrēmus	ut vōs ūnīrētis	ut eī, ut eae, ut ea ūnīrent
Pretérito perfecto	ut ego ūnierim	ut tū ūnierīs	ut is, ut ea, ut id ūnierit	ut nōs ūnierīmus	ut vōs ūnierītis	ut eī, ut eae, ut ea ūnierint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego ūniissem	ut tū ūniissēs	ut is, ut ea, ut id ūniisset	ut nōs ūniissēmus	ut vōs ūniissētis	ut eī, ut eae, ut ea ūniissent
Presente pasivo	ut ego ūniar	ut tū ūniāris, ūniāre	ut is, ut ea, ut id ūniātur	ut nōs ūniāmur	ut vōs ūniāminī	ut eī, ut eae, ut ea ūniantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego ūnīrer	ut tū ūnīrēris, ūnīrēre	ut is, ut ea, ut id ūnīrētur	ut nōs ūnīrēmur	ut vōs ūnīrēminī	ut eī, ut eae, ut ea ūnīrentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) ūnī	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ūnīte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) ūnītō	(is, ea, id) ūnītō	― ―	(vōs) ūnītōte	(eī, eae, ea) ūniuntō
Presente pasivo	― ―	(tū) ūnīre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ūnīminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) ūnītor	(is, ea, id) ūnītor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) ūniuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Etimología 2

De ūnus ('uno') y el sufijo iō₁.

Sustantivo masculino

1

Una perla gigante.

2

Unidad.

• Uso: latín eclesiástico.

3

Unión, fusión.

• Uso: latín eclesiástico.

Declinación

Declinación de ūniō, ūniōnis  tipo: tercera declinación [▲▼]

	Singular	Plural
Nominativo	sg. ūniō	pl. ūniōnēs
Genitivo	sg. ūniōnis	pl. ūniōnum
Dativo	sg. ūniōnī	pl. ūniōnibus
Acusativo	sg. ūniōnem	pl. ūniōnēs
Ablativo	sg. ūniōne	pl. ūniōnibus
Vocativo	sg. ūniō	pl. ūniōnēs

Etimología 3

De origen incierto.

Sustantivo masculino

1 Botánica

Una clase de cebolla.

Declinación

Declinación de uniō, uniōnis  tipo: tercera declinación [▲▼]

	Singular	Plural
Nominativo	sg. uniō	pl. uniōnēs
Genitivo	sg. uniōnis	pl. uniōnum
Dativo	sg. uniōnī	pl. uniōnibus
Acusativo	sg. uniōnem	pl. uniōnēs
Ablativo	sg. uniōne	pl. uniōnibus
Vocativo	sg. uniō	pl. uniōnēs