abominor

Latín

abominor
clásico (AFI)	/aˈboː.mi.nor/
eclesiástico (AFI)	/aˈbo.mi.nor/
silabación	a-bō-mi-nor
acentuación	esdrújula
longitud silábica	tetrasílaba
variantes	abōminō
rimas	o.mi.nor, oː.mi.nor

Etimología

Del prefijo ab- (preposición) y ōminor, -ārī ('presagiar'), y este de ōmen ('presagio').

Verbo transitivo

1

Abominar.

2

Rechazar con horror.

Conjugación

Conjugación de abōminō, abōmināre, abōmināvī, abōminātum  (primera conjugación, deponente, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo pasivo	abōminārī
Participio pasivo	abōminandus, abōminātus
Gerundio	abōminandī, abōminandō, abōminandum
Supino	abōminātum, abōminātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente pasivo	ego abōminor	tū abōmināris, abōmināre	is, ea, id abōminātur	nōs abōmināmur	vōs abōmināminī	eī, eae, ea abōminantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego abōminābar	tū abōminābāris, abōminābāre	is, ea, id abōminābātur	nōs abōminābāmur	vōs abōminābāminī	eī, eae, ea abōminābantur
Futuro pasivo	ego abōminābor	tū abōmināberis, abōminābere	is, ea, id abōminābitur	nōs abōminābimur	vōs abōminābiminī	eī, eae, ea abōminābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente pasivo	ut ego abōminer	ut tū abōminēris, abōminēre	ut is, ut ea, ut id abōminētur	ut nōs abōminēmur	ut vōs abōminēminī	ut eī, ut eae, ut ea abōminentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego abōminārer	ut tū abōminārēris, abōminārēre	ut is, ut ea, ut id abōminārētur	ut nōs abōminārēmur	ut vōs abōminārēminī	ut eī, ut eae, ut ea abōminārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente pasivo	― ―	(tū) abōmināre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) abōmināminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) abōminātor	(is, ea, id) abōminātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) abōminantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad