appugno

Latín

appugnō
clásico (AFI)	[apˈpʊŋ.noː]
variantes	adpugnō

Etimología

Del prefijo ad- (preposición) y pugnō, -āre ('luchar').

Verbo transitivo

1

Asaltar, atacar.

• Sinónimos: oppugnō, petō

Conjugación

Conjugación de appugnō, appugnāre, appugnāvī, appugnātum  (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	appugnāre, appugnāvisse
Infinitivo pasivo	appugnārī
Participio activo	appugnāns, appugnātūrus
Participio pasivo	appugnandus, appugnātus
Gerundio	appugnandī, appugnandō, appugnandum
Supino	appugnātum, appugnātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego appugnō	tū appugnās	is, ea, id appugnat	nōs appugnāmus	vōs appugnātis	eī, eae, ea appugnant
Pretérito imperfecto	ego appugnābam	tū appugnābās	is, ea, id appugnābat	nōs appugnābāmus	vōs appugnābātis	eī, eae, ea appugnābant
Futuro	ego appugnābō	tū appugnābis	is, ea, id appugnābit	nōs appugnābimus	vōs appugnābitis	eī, eae, ea appugnābunt
Pretérito perfecto	ego appugnāvī	tū appugnāvistī	is, ea, id appugnāvit	nōs appugnāvimus	vōs appugnāvistis	eī, eae, ea appugnāvērunt, appugnāvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego appugnāveram	tū appugnāverās	is, ea, id appugnāverat	nōs appugnāverāmus	vōs appugnāverātis	eī, eae, ea appugnāverant
Futuro perfecto	ego appugnāverō	tū appugnāveris	is, ea, id appugnāverit	nōs appugnāverimus	vōs appugnāveritis	eī, eae, ea appugnāverint
Presente pasivo	ego appugnor	tū appugnāris, appugnāre	is, ea, id appugnātur	nōs appugnāmur	vōs appugnāminī	eī, eae, ea appugnantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego appugnābar	tū appugnābāris, appugnābāre	is, ea, id appugnābātur	nōs appugnābāmur	vōs appugnābāminī	eī, eae, ea appugnābantur
Futuro pasivo	ego appugnābor	tū appugnāberis, appugnābere	is, ea, id appugnābitur	nōs appugnābimur	vōs appugnābiminī	eī, eae, ea appugnābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego appugnem	ut tū appugnēs	ut is, ut ea, ut id appugnet	ut nōs appugnēmus	ut vōs appugnētis	ut eī, ut eae, ut ea appugnent
Pretérito imperfecto	ut ego appugnārem	ut tū appugnārēs	ut is, ut ea, ut id appugnāret	ut nōs appugnārēmus	ut vōs appugnārētis	ut eī, ut eae, ut ea appugnārent
Pretérito perfecto	ut ego appugnāverim	ut tū appugnāverīs	ut is, ut ea, ut id appugnāverit	ut nōs appugnāverīmus	ut vōs appugnāverītis	ut eī, ut eae, ut ea appugnāverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego appugnāvissem	ut tū appugnāvissēs	ut is, ut ea, ut id appugnāvisset	ut nōs appugnāvissēmus	ut vōs appugnāvissētis	ut eī, ut eae, ut ea appugnāvissent
Presente pasivo	ut ego appugner	ut tū appugnēris, appugnēre	ut is, ut ea, ut id appugnētur	ut nōs appugnēmur	ut vōs appugnēminī	ut eī, ut eae, ut ea appugnentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego appugnārer	ut tū appugnārēris, appugnārēre	ut is, ut ea, ut id appugnārētur	ut nōs appugnārēmur	ut vōs appugnārēminī	ut eī, ut eae, ut ea appugnārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) appugnā	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) appugnāte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) appugnātō	(is, ea, id) appugnātō	― ―	(vōs) appugnātōte	(eī, eae, ea) appugnantō
Presente pasivo	― ―	(tū) appugnāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) appugnāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) appugnātor	(is, ea, id) appugnātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) appugnantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad