confido

Latín

confido
clásico (AFI)	/konˈfiː.doː/
eclesiástico (AFI)	/konˈfi.do/
silabación	cōn-fī-dō
acentuación	llana
longitud silábica	trisílaba
rimas	i.do, iː.doː

Etimología

Del prefijo con- ('con') y fīdō, -ere ('confiar').

Verbo intransitivo

1

Ponerle su confianza a, tener confianza en.

• Uso: con ablativo o dativo.
• Ejemplo: 

  sibi confidere→ tenerse confianza, ser seguro de sí mismo.

2

Confiar, estar seguro.

• Uso: con infinitivo y acusativo.

Conjugación

Conjugación de cōnfīdō, cōnfīdere, cōnfīsī, cōnfīsum  (tercera conjugación, semideponente, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo	cōnfīdere, cōnfīsisse
Participio	cōnfīdēns, cōnfīsūrus
Gerundio	cōnfīdendī, cōnfīdendō, cōnfīdendum
Supino	cōnfīsum, cōnfīsū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego cōnfīdō	tū cōnfīdis	is, ea, id cōnfīdit	nōs cōnfīdimus	vōs cōnfīditis	eī, eae, ea cōnfīdunt
Pretérito imperfecto	ego cōnfīdēbam	tū cōnfīdēbās	is, ea, id cōnfīdēbat	nōs cōnfīdēbāmus	vōs cōnfīdēbātis	eī, eae, ea cōnfīdēbant
Futuro	ego cōnfīdam	tū cōnfīdēs	is, ea, id cōnfīdēt	nōs cōnfīdēmus	vōs cōnfīdētis	eī, eae, ea cōnfīdent
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego cōnfīdam	ut tū cōnfīdās	ut is, ut ea, ut id cōnfīdat	ut nōs cōnfīdāmus	ut vōs cōnfīdātis	ut eī, ut eae, ut ea cōnfīdant
Pretérito imperfecto	ut ego cōnfīderem	ut tū cōnfīderēs	ut is, ut ea, ut id cōnfīderet	ut nōs cōnfīderēmus	ut vōs cōnfīderētis	ut eī, ut eae, ut ea cōnfīderent
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) cōnfīde	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) cōnfīdite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) cōnfīditō	(is, ea, id) cōnfīditō	― ―	(vōs) cōnfīditōte	(eī, eae, ea) cōnfīduntō
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad