digredior

Latín

dīgredior
clásico (AFI)	[diːˈgrɛ.dɪ.ɔr]

Etimología

Del prefijo dis- y gradior ('andar').

Verbo intransitivo

1

Irse, marcharse, partir, alejarse, separarse.

b

Separarse, divorciarse.

2

Divagar.

Conjugación

Conjugación de dīgrediō, dīgredere, dīgressī, ―  (tercera conjugación, deponente, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo pasivo	dīgredī
Participio pasivo	dīgrediendus
Gerundio	dīgrediendī, dīgrediendō, dīgrediendum
Supino	―
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente pasivo	ego dīgredior	tū dīgrederis, dīgredere	is, ea, id dīgreditur	nōs dīgredimur	vōs dīgrediminī	eī, eae, ea dīgrediuntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego dīgrediēbar	tū dīgrediēbāris, dīgrediēbāre	is, ea, id dīgrediēbātur	nōs dīgrediēbāmur	vōs dīgrediēbāminī	eī, eae, ea dīgrediēbantur
Futuro pasivo	ego dīgrediar	tū dīgrediēris, dīgrediēre	is, ea, id dīgrediētur	nōs dīgrediēmur	vōs dīgrediēminī	eī, eae, ea dīgredientur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente pasivo	ut ego dīgrediar	ut tū dīgrediāris, dīgrediāre	ut is, ut ea, ut id dīgrediātur	ut nōs dīgrediāmur	ut vōs dīgrediāminī	ut eī, ut eae, ut ea dīgrediantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego dīgrederer	ut tū dīgrederēris, dīgrederēre	ut is, ut ea, ut id dīgrederētur	ut nōs dīgrederēmur	ut vōs dīgrederēminī	ut eī, ut eae, ut ea dīgrederentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente pasivo	― ―	(tū) dīgredere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) dīgrediminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) dīgreditor	(is, ea, id) dīgreditor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) dīgrediuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad