dissentio

Latín

dissentiō
clásico (AFI)	[dɪsˈsɛn.tɪ.oː]

Etimología

Del prefijo dis- y sentiō ('sentir').

Verbo intransitivo

1

Disentir, desacordar, discrepar, no estar de acuerdo (con una persona, opinión, etc.).

• Antónimos: cōnsentiō, conveniō

2

Con sujeto no personal: diferenciarse, discrepar.

Conjugación

Conjugación de dissentiō, dissentīre, dissēnsī, dissēnsum  (cuarta conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	dissentīre, dissēnsisse
Infinitivo pasivo	dissentīrī
Participio activo	dissentiēns, dissēnsūrus
Participio pasivo	dissentiendus, dissēnsus
Gerundio	dissentiendī, dissentiendō, dissentiendum
Supino	dissēnsum, dissēnsū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego dissentiō	tū dissentīs	is, ea, id dissentit	nōs dissentīmus	vōs dissentītis	eī, eae, ea dissentiunt
Pretérito imperfecto	ego dissentiēbam	tū dissentiēbās	is, ea, id dissentiēbat	nōs dissentiēbāmus	vōs dissentiēbātis	eī, eae, ea dissentiēbant
Futuro	ego dissentiam	tū dissentiēs	is, ea, id dissentiet	nōs dissentiēmus	vōs dissentiētis	eī, eae, ea dissentient
Pretérito perfecto	ego dissēnsī	tū dissēnsistī	is, ea, id dissēnsit	nōs dissēnsimus	vōs dissēnsistis	eī, eae, ea dissēnsērunt, dissēnsēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego dissēnseram	tū dissēnserās	is, ea, id dissēnserat	nōs dissēnserāmus	vōs dissēnserātis	eī, eae, ea dissēnserant
Futuro perfecto	ego dissēnserō	tū dissēnseris	is, ea, id dissēnserit	nōs dissēnserimus	vōs dissēnseritis	eī, eae, ea dissēnserint
Presente pasivo	ego dissentior	tū dissentīris, dissentīre	is, ea, id dissentītur	nōs dissentīmur	vōs dissentīminī	eī, eae, ea dissentiuntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego dissentiēbar	tū dissentiēbāris, dissentiēbāre	is, ea, id dissentiēbātur	nōs dissentiēbāmur	vōs dissentiēbāminī	eī, eae, ea dissentiēbantur
Futuro pasivo	ego dissentiar	tū dissentiēris, dissentiēre	is, ea, id dissentiētur	nōs dissentiēmur	vōs dissentiēminī	eī, eae, ea dissentientur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego dissentiam	ut tū dissentiās	ut is, ut ea, ut id dissentiat	ut nōs dissentiāmus	ut vōs dissentiātis	ut eī, ut eae, ut ea dissentiant
Pretérito imperfecto	ut ego dissentīrem	ut tū dissentīrēs	ut is, ut ea, ut id dissentīret	ut nōs dissentīrēmus	ut vōs dissentīrētis	ut eī, ut eae, ut ea dissentīrent
Pretérito perfecto	ut ego dissēnserim	ut tū dissēnserīs	ut is, ut ea, ut id dissēnserit	ut nōs dissēnserīmus	ut vōs dissēnserītis	ut eī, ut eae, ut ea dissēnserint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego dissēnsissem	ut tū dissēnsissēs	ut is, ut ea, ut id dissēnsisset	ut nōs dissēnsissēmus	ut vōs dissēnsissētis	ut eī, ut eae, ut ea dissēnsissent
Presente pasivo	ut ego dissentiar	ut tū dissentiāris, dissentiāre	ut is, ut ea, ut id dissentiātur	ut nōs dissentiāmur	ut vōs dissentiāminī	ut eī, ut eae, ut ea dissentiantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego dissentīrer	ut tū dissentīrēris, dissentīrēre	ut is, ut ea, ut id dissentīrētur	ut nōs dissentīrēmur	ut vōs dissentīrēminī	ut eī, ut eae, ut ea dissentīrentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) dissentī	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) dissentīte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) dissentītō	(is, ea, id) dissentītō	― ―	(vōs) dissentītōte	(eī, eae, ea) dissentiuntō
Presente pasivo	― ―	(tū) dissentīre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) dissentīminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) dissentītor	(is, ea, id) dissentītor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) dissentiuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad