insum

Latín

insum
clásico (AFI)	/ˈin.sum/
eclesiástico (AFI)	/ˈin.sum/
silabación	īn-sum
acentuación	llana
longitud silábica	bisílaba
rima	in.sum

Etimología

Del prefijo in- (preposición) y sum ('ser').

Verbo

1

Estar en.

2

Haber, estar contenido en, hallarse, pertenecer a.

3

Existir, tener.

Conjugación

Conjugación de īnsum, īnesse, īnfuī, ―  (tercera conjugación, defectivo, irregular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	īnesse
Infinitivo pasivo	―
Participio activo	īnfutūrus
Participio pasivo	―
Gerundio	―
Supino	―
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego īnsum	tū īnes	is, ea, id īnest	nōs īnsumus	vōs īnestis	eī, eae, ea īnsunt
Pretérito imperfecto	ego īneram	tū īnerās	is, ea, id īnerat	nōs īnerāmus	vōs īnerātis	eī, eae, ea īnerant
Futuro	ego īnerō	tū īneris, īnere	is, ea, id īnerit	nōs īnerimus	vōs īneritis	eī, eae, ea īnerunt
Pretérito perfecto	ego īnfuī	tū īnfuistī	is, ea, id īnfuit	nōs īnfuimus	vōs īnfuistis	eī, eae, ea īnfuērunt, īnfuēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego īnfueram	tū īnfuerās	is, ea, id īnfuerat	nōs īnfuerāmus	vōs īnfuerātis	eī, eae, ea īnfuerant
Futuro perfecto	ego īnfuerō	tū īnfueris	is, ea, id īnfuerit	nōs īnfuerimus	vōs īnfueritis	eī, eae, ea īnfuerint
Presente pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Pretérito imperfecto pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Futuro pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego īnsim, īnsiem, īnfuam†	ut tū īnsīs, īnsiēs, īnfuās†	ut is, ut ea, ut id īnsit, īnsiet, īnfuat†	ut nōs īnsīmus, īnsiēmus, īnfuāmus†	ut vōs īnsītis, īnsiētis, īnfuātis†	ut eī, ut eae, ut ea īnsint, īnsient, īnfuant†
Pretérito imperfecto	ut ego īnessem, īnforem	ut tū īnessēs, īnforēs	ut is, ut ea, ut id īnesset, īnforet	ut nōs īnessēmus, īnforēmus	ut vōs īnessētis, īnforētis	ut eī, ut eae, ut ea īnessent, īnforent
Pretérito perfecto	ut ego īnfuerim	ut tū īnfuerīs	ut is, ut ea, ut id īnfuerit	ut nōs īnfuerīmus	ut vōs īnfuerītis	ut eī, ut eae, ut ea īnfuerint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego īnfuissem	ut tū īnfuissēs	ut is, ut ea, ut id īnfuisset	ut nōs īnfuissēmus	ut vōs īnfuissētis	ut eī, ut eae, ut ea īnfuissent
Presente pasivo	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id ―	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id ―	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) īnes	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) īneste	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) īnestō	(is, ea, id) īnestō	― ―	(vōs) īnestōte	(eī, eae, ea) īnsuntō
Presente pasivo	― ―	(tū) ―	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) ―	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) ―
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad