celo

 Entradas similares:  celó, celò, ceło, čelo, ĉelo, ćelo, c'élo, cello, Cello

Español

celo
seseante (AFI)	[ˈselo]
no seseante (AFI)	[ˈθelo]
silabación	ce-lo
acentuación	llana
longitud silábica	bisílaba
rima	e.lo

Etimología 1

Del castellano antiguo zelo, y este del latín zelus, a su vez del griego antiguo ζῆλος, de origen ulterior incierto. Compárese el francés zèle (antiguo zel), el inglés zeal, el italiano zelo o el portugués zelo.

Sustantivo masculino

celo ¦ plural: celos

1

Empeño y esmero que uno pone al realizar una tarea o deber.

• Uso: formal, anticuado
• Sinónimos: ahínco, fervor
• Ejemplo: 

  Hay que poner celo en las obras y acciones virtuosas, y no en las palabras.Juan David García Bacca. Los presocráticos. Capítulo Fragmentos filosóficos de Demócrito. Página 160. Editorial: Fondo de Cultura Económica. 2.ª ed, México, 1979. ISBN: 9789681601669.

2 Religión

En particular, celo₁ por el culto divino y la caridad.

3

Por extensión, prontitud y esmero para atender una tarea encomendada.

• Uso: formal

4 Zoología

Impulso a copular que experimentan las hembras de algunas especies de mamíferos placentarios durante el período fértil de su ciclo reproductivo.

• Sinónimo: estro

5 Zoología

Por extensión, período durante el que ocurre el celo₄.

• Sinónimo: estro.

6 Medicina

Por analogía, período del ciclo menstrual en que ocurre la ovulación.

Locuciones

• huelga de celo
• castañetea el macho de la perdiz cuando está en celo

Véase también

• Wikipedia tiene un artículo sobre celo.
• celos
• recelo

Traducciones

Traducciones [▲▼]

• Alemán: [4] Brunst ^(de) (femenino); Brunft ^(de) (femenino)
• Francés: [1] zèle ^(fr) (masculino); ferveur ^(fr) (femenino)

Etimología 2

De la marca registrada Cellotape^®.

celo (1)

Sustantivo masculino

celo ¦ plural: celos

1

Cinta transparente de celulosa o plástico, de uno o dos centímetros de ancho, adhesiva por uno de sus lados, que se emplea para pegar diversos materiales, especialmente papel.

• Ámbito: España.
• Sinónimos: cinta adhesiva, cinta pegante (Colombia, R. Dominicana), cinta Scotch (Argentina), fixo.

Traducciones

Traducciones [▲▼]

• Alemán: [1] Klebeband ^(de) (neutro)

Latín

celo
clásico (AFI)	/ˈkeː.loː/
eclesiástico (AFI)	/ˈt͡ʃe.lo/
silabación	cē-lō
acentuación	llana
longitud silábica	bisílaba
rimas	eː.loː, e.lo

Etimología 1

Del protoitálico *kēl-e/o-, y este del protoindoeuropeo ḱēl- ("escondite"?). Compárese el sánscrito śárman ('refugio') y el nórdico antiguo hœli ('escondite').

Verbo transitivo

1

Mantener secreto, velar, cubrir, ocultar, disimular.

• Sinónimos: abdō, abscondō

Conjugación

Conjugación de cēlō, cēlāre, cēlāvī, cēlātum  (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	cēlāre, cēlāvisse
Infinitivo pasivo	cēlārī
Participio activo	cēlāns, cēlātūrus
Participio pasivo	cēlandus, cēlātus
Gerundio	cēlandī, cēlandō, cēlandum
Supino	cēlātum, cēlātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego cēlō	tū cēlās	is, ea, id cēlat	nōs cēlāmus	vōs cēlātis	eī, eae, ea cēlant
Pretérito imperfecto	ego cēlābam	tū cēlābās	is, ea, id cēlābat	nōs cēlābāmus	vōs cēlābātis	eī, eae, ea cēlābant
Futuro	ego cēlābō	tū cēlābis	is, ea, id cēlābit	nōs cēlābimus	vōs cēlābitis	eī, eae, ea cēlābunt
Pretérito perfecto	ego cēlāvī	tū cēlāvistī	is, ea, id cēlāvit	nōs cēlāvimus	vōs cēlāvistis	eī, eae, ea cēlāvērunt, cēlāvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego cēlāveram	tū cēlāverās	is, ea, id cēlāverat	nōs cēlāverāmus	vōs cēlāverātis	eī, eae, ea cēlāverant
Futuro perfecto	ego cēlāverō	tū cēlāveris	is, ea, id cēlāverit	nōs cēlāverimus	vōs cēlāveritis	eī, eae, ea cēlāverint
Futuro sigmático†	ego cēlāssō	tū cēlāssis	is, ea, id cēlāssit	nōs cēlāssimus	vōs cēlāssitis	eī, eae, ea cēlāssint
Presente pasivo	ego cēlor	tū cēlāris, cēlāre	is, ea, id cēlātur	nōs cēlāmur	vōs cēlāminī	eī, eae, ea cēlantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego cēlābar	tū cēlābāris, cēlābāre	is, ea, id cēlābātur	nōs cēlābāmur	vōs cēlābāminī	eī, eae, ea cēlābantur
Futuro pasivo	ego cēlābor	tū cēlāberis, cēlābere	is, ea, id cēlābitur	nōs cēlābimur	vōs cēlābiminī	eī, eae, ea cēlābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego cēlem	ut tū cēlēs	ut is, ut ea, ut id cēlet	ut nōs cēlēmus	ut vōs cēlētis	ut eī, ut eae, ut ea cēlent
Pretérito imperfecto	ut ego cēlārem	ut tū cēlārēs	ut is, ut ea, ut id cēlāret	ut nōs cēlārēmus	ut vōs cēlārētis	ut eī, ut eae, ut ea cēlārent
Pretérito perfecto	ut ego cēlāverim	ut tū cēlāverīs	ut is, ut ea, ut id cēlāverit	ut nōs cēlāverīmus	ut vōs cēlāverītis	ut eī, ut eae, ut ea cēlāverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego cēlāvissem	ut tū cēlāvissēs	ut is, ut ea, ut id cēlāvisset	ut nōs cēlāvissēmus	ut vōs cēlāvissētis	ut eī, ut eae, ut ea cēlāvissent
Aorista sigmático†	ut ego cēlāssim	ut tū cēlāssīs	ut is, ut ea, ut id cēlāssīt	ut nōs cēlāssīmus	ut vōs cēlāssītis	ut eī, ut eae, ut ea cēlāssint
Presente pasivo	ut ego cēler	ut tū cēlēris, cēlēre	ut is, ut ea, ut id cēlētur	ut nōs cēlēmur	ut vōs cēlēminī	ut eī, ut eae, ut ea cēlentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego cēlārer	ut tū cēlārēris, cēlārēre	ut is, ut ea, ut id cēlārētur	ut nōs cēlārēmur	ut vōs cēlārēminī	ut eī, ut eae, ut ea cēlārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) cēlā	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) cēlāte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) cēlātō	(is, ea, id) cēlātō	― ―	(vōs) cēlātōte	(eī, eae, ea) cēlantō
Presente pasivo	― ―	(tū) cēlāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) cēlāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) cēlātor	(is, ea, id) cēlātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) cēlantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad