defero

Latín

defero
clásico (AFI)	/ˈdeː.fe.roː/
eclesiástico (AFI)	/ˈde.fe.ro/
silabación	dē-fe-rō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
rimas	eː.fe.roː, e.fe.ro

Etimología

Del prefijo dē (preposición) y ferō, ferre ('llevar').

Verbo transitivo

1

Llevar a un lugar más bajo.

2

Llevar a un lugar determinado.

3

Dirigirse.

• Uso: pasiva reflexiva

4

Llevar a un lugar cualquiera.

5

Ofrecer, entregar, confiar.

6

Anunciar, comunicar.

7 Derecho

Denunciar, acusar.

Conjugación

Conjugación de dēferō, dēferre, dētulī, dēlātum  (tercera conjugación, irregular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	dēferre, dētulisse, dētetulisse†
Infinitivo pasivo	dēferrī
Participio activo	dēferēns, dēlātūrus
Participio pasivo	dēferendus, dēlātus
Gerundio	dēferendī, dēferendō, dēferendum
Supino	dēlātum, dēlātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego dēferō	tū dēfers	is, ea, id dēfert	nōs dēferimus	vōs dēfertis	eī, eae, ea dēferunt
Pretérito imperfecto	ego dēferēbam	tū dēferēbās	is, ea, id dēferēbat	nōs dēferēbāmus	vōs dēferēbātis	eī, eae, ea dēferēbant
Futuro	ego dēferam	tū dēferēs	is, ea, id dēferēt	nōs dēferēmus	vōs dēferētis	eī, eae, ea dēferent
Pretérito perfecto	ego dētulī, dētetulī†	tū dētulistī, dētetulistī†	is, ea, id dētulit, dētetulit†	nōs dētulimus, dētetulimus†	vōs dētulistis, dētetulistis†	eī, eae, ea dētulērunt, dētetulērunt†, dētulēre, dētetulēre†
Pretérito pluscuamperfecto	ego dētuleram, dētetuleram†	tū dētulerās, dētetulerās†	is, ea, id dētulerat, dētetulerat†	nōs dētulerāmus, dētetulerāmus†	vōs dētulerātis, dētetulerātis†	eī, eae, ea dētulerant, dētetulerant†
Futuro perfecto	ego dētulerō, dētetulerō†	tū dētuleris, dētetuleris†	is, ea, id dētulerit, dētetulerit†	nōs dētulerimus, dētetulerimus†	vōs dētuleritis, dētetuleritis†	eī, eae, ea dētulerint, dētetulerint†
Presente pasivo	ego dēferor	tū dēferris, dēferre	is, ea, id dēferitur	nōs dēferimur	vōs dēferiminī	eī, eae, ea dēferuntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego dēferēbar	tū dēferēbāris, dēferēbāre	is, ea, id dēferēbātur	nōs dēferēbāmur	vōs dēferēbāminī	eī, eae, ea dēferēbantur
Futuro pasivo	ego dēferar	tū dēferēris, dēferēre	is, ea, id dēferētur	nōs dēferēmur	vōs dēferēminī	eī, eae, ea dēferentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego dēferam	ut tū dēferās	ut is, ut ea, ut id dēferat	ut nōs dēferāmus	ut vōs dēferātis	ut eī, ut eae, ut ea dēferant
Pretérito imperfecto	ut ego dēferrem	ut tū dēferrēs	ut is, ut ea, ut id dēferret	ut nōs dēferrēmus	ut vōs dēferrētis	ut eī, ut eae, ut ea dēferrent
Pretérito perfecto	ut ego dētulerim, dētetulerim†	ut tū dētulerīs, dētetulerīs†	ut is, ut ea, ut id dētulerit, dētetulerit†	ut nōs dētulerīmus, dētetulerīmus†	ut vōs dētulerītis, dētetulerītis†	ut eī, ut eae, ut ea dētulerint, dētetulerint†
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego dētulissem, dētetulissem†	ut tū dētulissēs, dētetulissēs†	ut is, ut ea, ut id dētulisset, dētetulisset†	ut nōs dētulissēmus, dētetulissēmus†	ut vōs dētulissētis, dētetulissētis†	ut eī, ut eae, ut ea dētulissent, dētetulissent†
Presente pasivo	ut ego dēferar	ut tū dēferāris, dēferāre	ut is, ut ea, ut id dēferātur	ut nōs dēferāmur	ut vōs dēferāminī	ut eī, ut eae, ut ea dēferantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego dēferrer	ut tū dēferrēris, dēferrēre	ut is, ut ea, ut id dēferrētur	ut nōs dēferrēmur	ut vōs dēferrēminī	ut eī, ut eae, ut ea dēferrentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) dēfer	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) dēferte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) dēfertō	(is, ea, id) dēfertō	― ―	(vōs) dēfertōte	(eī, eae, ea) dēferuntō
Presente pasivo	― ―	(tū) dēferre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) dēferiminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) dēfertor	(is, ea, id) dēfertor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) dēferuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad