Ir al contenido

defodio

De Wikcionario, el diccionario libre
dēfodiō
clásico (AFI) [deːˈfɔ.dɪ.oː]

Etimología

[editar]

Del prefijo (preposición) y fodiō ('cavar').

Verbo transitivo

[editar]
1
Ahondar, cavar, excavar, abrir ahondando.
2
Enterrar, esconder.

Conjugación

[editar]
Conjugación de dēfodiō, dēfodere, dēfōdī, dēfossum(tercera conjugación, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo dēfodere, dēfōdisse
Infinitivo pasivo dēfodī
Participio activo dēfodiēns, dēfossūrus
Participio pasivo dēfodiendus, dēfossus
Gerundio dēfodiendī, dēfodiendō, dēfodiendum
Supino dēfossum, dēfossū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egodēfodiō dēfodis is, ea, iddēfodit nōsdēfodimus vōsdēfoditis eī, eae, eadēfodiunt
Pretérito imperfecto egodēfodiēbam dēfodiēbās is, ea, iddēfodiēbat nōsdēfodiēbāmus vōsdēfodiēbātis eī, eae, eadēfodiēbant
Futuro egodēfodiam dēfodiēs is, ea, iddēfodiēt nōsdēfodiēmus vōsdēfodiētis eī, eae, eadēfodient
Pretérito perfecto egodēfōdī dēfōdistī is, ea, iddēfōdit nōsdēfōdimus vōsdēfōdistis eī, eae, eadēfōdērunt, dēfōdēre
Pretérito pluscuamperfecto egodēfōderam dēfōderās is, ea, iddēfōderat nōsdēfōderāmus vōsdēfōderātis eī, eae, eadēfōderant
Futuro perfecto egodēfōderō dēfōderis is, ea, iddēfōderit nōsdēfōderimus vōsdēfōderitis eī, eae, eadēfōderint
Presente pasivo egodēfodior dēfoderis, dēfodere is, ea, iddēfoditur nōsdēfodimur vōsdēfodiminī eī, eae, eadēfodiuntur
Pretérito imperfecto pasivo egodēfodiēbar dēfodiēbāris, dēfodiēbāre is, ea, iddēfodiēbātur nōsdēfodiēbāmur vōsdēfodiēbāminī eī, eae, eadēfodiēbantur
Futuro pasivo egodēfodiar dēfodiēris, dēfodiēre is, ea, iddēfodiētur nōsdēfodiēmur vōsdēfodiēminī eī, eae, eadēfodientur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egodēfodiam ut tūdēfodiās ut is, ut ea, ut iddēfodiat ut nōsdēfodiāmus ut vōsdēfodiātis ut eī, ut eae, ut eadēfodiant
Pretérito imperfecto ut egodēfoderem ut tūdēfoderēs ut is, ut ea, ut iddēfoderet ut nōsdēfoderēmus ut vōsdēfoderētis ut eī, ut eae, ut eadēfoderent
Pretérito perfecto ut egodēfōderim ut tūdēfōderīs ut is, ut ea, ut iddēfōderit ut nōsdēfōderīmus ut vōsdēfōderītis ut eī, ut eae, ut eadēfōderint
Pretérito pluscuamperfecto ut egodēfōdissem ut tūdēfōdissēs ut is, ut ea, ut iddēfōdisset ut nōsdēfōdissēmus ut vōsdēfōdissētis ut eī, ut eae, ut eadēfōdissent
Presente pasivo ut egodēfodiar ut tūdēfodiāris, dēfodiāre ut is, ut ea, ut iddēfodiātur ut nōsdēfodiāmur ut vōsdēfodiāminī ut eī, ut eae, ut eadēfodiantur
Pretérito imperfecto pasivo ut egodēfoderer ut tūdēfoderēris, dēfoderēre ut is, ut ea, ut iddēfoderētur ut nōsdēfoderēmur ut vōsdēfoderēminī ut eī, ut eae, ut eadēfoderentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)dēfode (is, ea, id) (vōs)dēfodite (eī, eae, ea)
Futuro (tū)dēfoditō (is, ea, id)dēfoditō (vōs)dēfoditōte (eī, eae, ea)dēfodiuntō
Presente pasivo (tū)dēfodere (is, ea, id) (vōs)dēfodiminī (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū)dēfoditor (is, ea, id)dēfoditor (vōs) (eī, eae, ea)dēfodiuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]