disiungo

Latín

disiungo
clásico (AFI)	/ˈdis.jun.goː/
eclesiástico (AFI)	/ˈdis.jun.go/
silabación	dis-iun-gō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
variantes	dīiungō
rimas	is.jun.goː, is.jun.go

Etimología

Del prefijo dis- y iungō ('unir').

Verbo transitivo

1

Desmontar el yugo (de animales de tiro), desuncir, desguarnecer.

2

Separar, mantener separado (en sentido espacial o temporal).

3

Dividir en dos.

4

Disociar, desunir.

5

Dicho de las crías: destetar.

6

Romper (una relación, etc.).

7

Distinguir, diferenciar.

8

En lógica: reconocer como el opuesto (lógico).

Conjugación

Conjugación de disiungō, disiungere, disiūnxī, disiūnctum  (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	disiungere, disiūnxisse
Infinitivo pasivo	disiungī
Participio activo	disiungēns, disiūnctūrus
Participio pasivo	disiungendus, disiūnctus
Gerundio	disiungendī, disiungendō, disiungendum
Supino	disiūnctum, disiūnctū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego disiungō	tū disiungis	is, ea, id disiungit	nōs disiungimus	vōs disiungitis	eī, eae, ea disiungunt
Pretérito imperfecto	ego disiungēbam	tū disiungēbās	is, ea, id disiungēbat	nōs disiungēbāmus	vōs disiungēbātis	eī, eae, ea disiungēbant
Futuro	ego disiungam	tū disiungēs	is, ea, id disiungēt	nōs disiungēmus	vōs disiungētis	eī, eae, ea disiungent
Pretérito perfecto	ego disiūnxī	tū disiūnxistī	is, ea, id disiūnxit	nōs disiūnximus	vōs disiūnxistis	eī, eae, ea disiūnxērunt, disiūnxēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego disiūnxeram	tū disiūnxerās	is, ea, id disiūnxerat	nōs disiūnxerāmus	vōs disiūnxerātis	eī, eae, ea disiūnxerant
Futuro perfecto	ego disiūnxerō	tū disiūnxeris	is, ea, id disiūnxerit	nōs disiūnxerimus	vōs disiūnxeritis	eī, eae, ea disiūnxerint
Presente pasivo	ego disiungor	tū disiungeris, disiungere	is, ea, id disiungitur	nōs disiungimur	vōs disiungiminī	eī, eae, ea disiunguntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego disiungēbar	tū disiungēbāris, disiungēbāre	is, ea, id disiungēbātur	nōs disiungēbāmur	vōs disiungēbāminī	eī, eae, ea disiungēbantur
Futuro pasivo	ego disiungar	tū disiungēris, disiungēre	is, ea, id disiungētur	nōs disiungēmur	vōs disiungēminī	eī, eae, ea disiungentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego disiungam	ut tū disiungās	ut is, ut ea, ut id disiungat	ut nōs disiungāmus	ut vōs disiungātis	ut eī, ut eae, ut ea disiungant
Pretérito imperfecto	ut ego disiungerem	ut tū disiungerēs	ut is, ut ea, ut id disiungeret	ut nōs disiungerēmus	ut vōs disiungerētis	ut eī, ut eae, ut ea disiungerent
Pretérito perfecto	ut ego disiūnxerim	ut tū disiūnxerīs	ut is, ut ea, ut id disiūnxerit	ut nōs disiūnxerīmus	ut vōs disiūnxerītis	ut eī, ut eae, ut ea disiūnxerint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego disiūnxissem	ut tū disiūnxissēs	ut is, ut ea, ut id disiūnxisset	ut nōs disiūnxissēmus	ut vōs disiūnxissētis	ut eī, ut eae, ut ea disiūnxissent
Presente pasivo	ut ego disiungar	ut tū disiungāris, disiungāre	ut is, ut ea, ut id disiungātur	ut nōs disiungāmur	ut vōs disiungāminī	ut eī, ut eae, ut ea disiungantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego disiungerer	ut tū disiungerēris, disiungerēre	ut is, ut ea, ut id disiungerētur	ut nōs disiungerēmur	ut vōs disiungerēminī	ut eī, ut eae, ut ea disiungerentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) disiunge	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) disiungite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) disiungitō	(is, ea, id) disiungitō	― ―	(vōs) disiungitōte	(eī, eae, ea) disiunguntō
Presente pasivo	― ―	(tū) disiungere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) disiungiminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) disiungitor	(is, ea, id) disiungitor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) disiunguntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad