nubo

Esperanto

nubo
pronunciación (AFI)	/ˈnu.bo/
silabación	nu-bo
longitud silábica	bisílaba
rima	u.bo

Etimología

Si puedes, incorpórala: ver cómo.

Sustantivo

nubo ¦ plural: nuboj ¦ acusativo: nubon ¦ acusativo plural: nubojn

1

Nube.

Latín

nūbō
clásico (AFI)	[ˈnuː.boː]

Etimología

Del protoitálico *(s)nū/ouf-e/o o *(s)nū/ouþ-e/o-. Tal vez cognado con el griego antiguo νύμφη (nýmpʰē) ("prometida", "joven esposa"), y más disputado aún el eslavo eclesiástico antiguo snubiti ("cortejar", "amar"). Otra posibilidad sería una derivación de nūbēs ('nube'), especialmente pensando en obnūbō, -ere ("cubrir con un "velo"). Semánticamente atractivo, pero no puede ser comprobado.

Verbo intransitivo

1

Casarse la mujer, unirse en matrimonio.

2

Desposarse (arcaico).

Conjugación

Conjugación de nūbō, nūbere, nūpsī, nū̆ptum  (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	nūbere, nūpsisse
Infinitivo pasivo	nūbī
Participio activo	nūbēns, nū̆ptūrus
Participio pasivo	nūbendus, nū̆ptus
Gerundio	nūbendī, nūbendō, nūbendum
Supino	nū̆ptum, nū̆ptū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego nūbō	tū nūbis	is, ea, id nūbit	nōs nūbimus	vōs nūbitis	eī, eae, ea nūbunt
Pretérito imperfecto	ego nūbēbam	tū nūbēbās	is, ea, id nūbēbat	nōs nūbēbāmus	vōs nūbēbātis	eī, eae, ea nūbēbant
Futuro	ego nūbam	tū nūbēs	is, ea, id nūbēt	nōs nūbēmus	vōs nūbētis	eī, eae, ea nūbent
Pretérito perfecto	ego nūpsī	tū nūpsistī	is, ea, id nūpsit	nōs nūpsimus	vōs nūpsistis	eī, eae, ea nūpsērunt, nūpsēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego nūpseram	tū nūpserās	is, ea, id nūpserat	nōs nūpserāmus	vōs nūpserātis	eī, eae, ea nūpserant
Futuro perfecto	ego nūpserō	tū nūpseris	is, ea, id nūpserit	nōs nūpserimus	vōs nūpseritis	eī, eae, ea nūpserint
Presente pasivo	ego nūbor	tū nūberis, nūbere	is, ea, id nūbitur	nōs nūbimur	vōs nūbiminī	eī, eae, ea nūbuntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego nūbēbar	tū nūbēbāris, nūbēbāre	is, ea, id nūbēbātur	nōs nūbēbāmur	vōs nūbēbāminī	eī, eae, ea nūbēbantur
Futuro pasivo	ego nūbar	tū nūbēris, nūbēre	is, ea, id nūbētur	nōs nūbēmur	vōs nūbēminī	eī, eae, ea nūbentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego nūbam	ut tū nūbās	ut is, ut ea, ut id nūbat	ut nōs nūbāmus	ut vōs nūbātis	ut eī, ut eae, ut ea nūbant
Pretérito imperfecto	ut ego nūberem	ut tū nūberēs	ut is, ut ea, ut id nūberet	ut nōs nūberēmus	ut vōs nūberētis	ut eī, ut eae, ut ea nūberent
Pretérito perfecto	ut ego nūpserim	ut tū nūpserīs	ut is, ut ea, ut id nūpserit	ut nōs nūpserīmus	ut vōs nūpserītis	ut eī, ut eae, ut ea nūpserint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego nūpsissem	ut tū nūpsissēs	ut is, ut ea, ut id nūpsisset	ut nōs nūpsissēmus	ut vōs nūpsissētis	ut eī, ut eae, ut ea nūpsissent
Presente pasivo	ut ego nūbar	ut tū nūbāris, nūbāre	ut is, ut ea, ut id nūbātur	ut nōs nūbāmur	ut vōs nūbāminī	ut eī, ut eae, ut ea nūbantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego nūberer	ut tū nūberēris, nūberēre	ut is, ut ea, ut id nūberētur	ut nōs nūberēmur	ut vōs nūberēminī	ut eī, ut eae, ut ea nūberentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) nūbe	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) nūbite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) nūbitō	(is, ea, id) nūbitō	― ―	(vōs) nūbitōte	(eī, eae, ea) nūbuntō
Presente pasivo	― ―	(tū) nūbere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) nūbiminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) nūbitor	(is, ea, id) nūbitor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) nūbuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad