allego

 Entradas similares:  allegò, allegó

Español

allego
yeísta (AFI)	[aˈʝeɣ̞o]
no yeísta (AFI)	[aˈʎeɣ̞o]
sheísta (AFI)	[aˈʃeɣ̞o]
zheísta (AFI)	[aˈʒeɣ̞o]
silabación	a-lle-go
acentuación	llana
longitud silábica	trisílaba
rima	e.go

Forma verbal

1

Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de allegar.

Italiano

allego
pronunciación (AFI)	/alˈlɛ.go/
silabación	al-le-go
acentuación	llana
longitud silábica	trisílaba
rima	ɛ.go

Forma verbal

1

Primera persona del singular (io) del presente de indicativo de allegare.

Latín

allego
clásico (AFI)	/ˈal.le.goː/
eclesiástico (AFI)	/ˈal.le.go/
clásico (AFI)	/alˈleː.goː/
eclesiástico (AFI)	/alˈle.go/
silabación	al-le-gō, al-lē-gō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
variantes	adlegō, adlego
rimas	al.le.goː, eː.goː, al.le.go, e.go

Etimología 1

Del prefijo al- y legō ('coger').

Verbo transitivo

1

Elegir, seleccionar.

Conjugación

Conjugación de allegō, allegere, allēgī, allēctum  (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	allegere, allēgisse
Infinitivo pasivo	allegī
Participio activo	allegēns, allēctūrus
Participio pasivo	allegendus, allēctus
Gerundio	allegendī, allegendō, allegendum
Supino	allēctum, allēctū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego allegō	tū allegis	is, ea, id allegit	nōs allegimus	vōs allegitis	eī, eae, ea allegunt
Pretérito imperfecto	ego allegēbam	tū allegēbās	is, ea, id allegēbat	nōs allegēbāmus	vōs allegēbātis	eī, eae, ea allegēbant
Futuro	ego allegam	tū allegēs	is, ea, id allegēt	nōs allegēmus	vōs allegētis	eī, eae, ea allegent
Pretérito perfecto	ego allēgī	tū allēgistī	is, ea, id allēgit	nōs allēgimus	vōs allēgistis	eī, eae, ea allēgērunt, allēgēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego allēgeram	tū allēgerās	is, ea, id allēgerat	nōs allēgerāmus	vōs allēgerātis	eī, eae, ea allēgerant
Futuro perfecto	ego allēgerō	tū allēgeris	is, ea, id allēgerit	nōs allēgerimus	vōs allēgeritis	eī, eae, ea allēgerint
Presente pasivo	ego allegor	tū allegeris, allegere	is, ea, id allegitur	nōs allegimur	vōs allegiminī	eī, eae, ea alleguntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego allegēbar	tū allegēbāris, allegēbāre	is, ea, id allegēbātur	nōs allegēbāmur	vōs allegēbāminī	eī, eae, ea allegēbantur
Futuro pasivo	ego allegar	tū allegēris, allegēre	is, ea, id allegētur	nōs allegēmur	vōs allegēminī	eī, eae, ea allegentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego allegam	ut tū allegās	ut is, ut ea, ut id allegat	ut nōs allegāmus	ut vōs allegātis	ut eī, ut eae, ut ea allegant
Pretérito imperfecto	ut ego allegerem	ut tū allegerēs	ut is, ut ea, ut id allegeret	ut nōs allegerēmus	ut vōs allegerētis	ut eī, ut eae, ut ea allegerent
Pretérito perfecto	ut ego allēgerim	ut tū allēgerīs	ut is, ut ea, ut id allēgerit	ut nōs allēgerīmus	ut vōs allēgerītis	ut eī, ut eae, ut ea allēgerint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego allēgissem	ut tū allēgissēs	ut is, ut ea, ut id allēgisset	ut nōs allēgissēmus	ut vōs allēgissētis	ut eī, ut eae, ut ea allēgissent
Presente pasivo	ut ego allegar	ut tū allegāris, allegāre	ut is, ut ea, ut id allegātur	ut nōs allegāmur	ut vōs allegāminī	ut eī, ut eae, ut ea allegantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego allegerer	ut tū allegerēris, allegerēre	ut is, ut ea, ut id allegerētur	ut nōs allegerēmur	ut vōs allegerēminī	ut eī, ut eae, ut ea allegerentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) allege	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) allegite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) allegitō	(is, ea, id) allegitō	― ―	(vōs) allegitōte	(eī, eae, ea) alleguntō
Presente pasivo	― ―	(tū) allegere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) allegiminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) allegitor	(is, ea, id) allegitor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) alleguntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Descendientes

Descendientes [▲▼]

• Arrumano: aleg ^(rup); aleadziri ^(rup)
• Inglés: adlect ^(en)
• Rumano: alege ^(ro); alegere ^(ro)

Información adicional

• Derivados: allector, allectura, allectus, colligo, diligo, eligo, intellego, neglego, perlego, praelego, relego, seligo, sublego

Etimología 2

Del prefijo al- y lēgō ('delegar').

Verbo transitivo

1

Emplear o enviar alguien con comisión.

2

Instigar alguien hacia un acto de engañoso.

3

Mencionar o recontar.

Conjugación

Conjugación de allēgō, allēgāre, allēgāvī, allēgātum  (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	allēgāre, allēgāvisse
Infinitivo pasivo	allēgārī
Participio activo	allēgāns, allēgātūrus
Participio pasivo	allēgandus, allēgātus
Gerundio	allēgandī, allēgandō, allēgandum
Supino	allēgātum, allēgātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego allēgō	tū allēgās	is, ea, id allēgat	nōs allēgāmus	vōs allēgātis	eī, eae, ea allēgant
Pretérito imperfecto	ego allēgābam	tū allēgābās	is, ea, id allēgābat	nōs allēgābāmus	vōs allēgābātis	eī, eae, ea allēgābant
Futuro	ego allēgābō	tū allēgābis	is, ea, id allēgābit	nōs allēgābimus	vōs allēgābitis	eī, eae, ea allēgābunt
Pretérito perfecto	ego allēgāvī	tū allēgāvistī	is, ea, id allēgāvit	nōs allēgāvimus	vōs allēgāvistis	eī, eae, ea allēgāvērunt, allēgāvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego allēgāveram	tū allēgāverās	is, ea, id allēgāverat	nōs allēgāverāmus	vōs allēgāverātis	eī, eae, ea allēgāverant
Futuro perfecto	ego allēgāverō	tū allēgāveris	is, ea, id allēgāverit	nōs allēgāverimus	vōs allēgāveritis	eī, eae, ea allēgāverint
Presente pasivo	ego allēgor	tū allēgāris, allēgāre	is, ea, id allēgātur	nōs allēgāmur	vōs allēgāminī	eī, eae, ea allēgantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego allēgābar	tū allēgābāris, allēgābāre	is, ea, id allēgābātur	nōs allēgābāmur	vōs allēgābāminī	eī, eae, ea allēgābantur
Futuro pasivo	ego allēgābor	tū allēgāberis, allēgābere	is, ea, id allēgābitur	nōs allēgābimur	vōs allēgābiminī	eī, eae, ea allēgābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego allēgem	ut tū allēgēs	ut is, ut ea, ut id allēget	ut nōs allēgēmus	ut vōs allēgētis	ut eī, ut eae, ut ea allēgent
Pretérito imperfecto	ut ego allēgārem	ut tū allēgārēs	ut is, ut ea, ut id allēgāret	ut nōs allēgārēmus	ut vōs allēgārētis	ut eī, ut eae, ut ea allēgārent
Pretérito perfecto	ut ego allēgāverim	ut tū allēgāverīs	ut is, ut ea, ut id allēgāverit	ut nōs allēgāverīmus	ut vōs allēgāverītis	ut eī, ut eae, ut ea allēgāverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego allēgāvissem	ut tū allēgāvissēs	ut is, ut ea, ut id allēgāvisset	ut nōs allēgāvissēmus	ut vōs allēgāvissētis	ut eī, ut eae, ut ea allēgāvissent
Presente pasivo	ut ego allēger	ut tū allēgēris, allēgēre	ut is, ut ea, ut id allēgētur	ut nōs allēgēmur	ut vōs allēgēminī	ut eī, ut eae, ut ea allēgentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego allēgārer	ut tū allēgārēris, allēgārēre	ut is, ut ea, ut id allēgārētur	ut nōs allēgārēmur	ut vōs allēgārēminī	ut eī, ut eae, ut ea allēgārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) allēgā	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) allēgāte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) allēgātō	(is, ea, id) allēgātō	― ―	(vōs) allēgātōte	(eī, eae, ea) allēgantō
Presente pasivo	― ―	(tū) allēgāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) allēgāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) allēgātor	(is, ea, id) allēgātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) allēgantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Información adicional

• Derivados: ablego, delego, lego, praelego, relego

Descendientes

Descendientes [▲▼]

• Español: alegar
• Francés: alléguer ^(fr)
• Italiano: allegare ^(it)
• Portugués: alegar ^(pt)

Información adicional

• Derivados: allegatio, allegatus