Ir al contenido

dispenso

De Wikcionario, el diccionario libre
icono de desambiguación Entradas similares:  dispensó
dispenso
pronunciación (AFI) [d̪isˈpẽnso]
silabación dis-pen-so
acentuación llana
longitud silábica trisílaba
rima en.so

Forma verbal

[editar]
1
Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de dispensar.
dispēnsō
clásico (AFI) [dɪsˈpɛn.soː]
[dɪsˈpẽː.soː]

Etimología

[editar]

Del prefijo dis- y pēnsō ('pesar').[1]

Verbo transitivo

[editar]
1
Distribuir uniformemente, repartir.[1]
2
Administrar, dirigir, controlar.[1]
b
Ordenar, arreglar, organizar, clasificar, regular, etc.[1]

Conjugación

[editar]
Conjugación de dispēnsō, dispēnsāre, dispēnsāvī, dispēnsātum(primera conjugación, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo dispēnsāre, dispēnsāvisse
Infinitivo pasivo dispēnsārī
Participio activo dispēnsāns, dispēnsātūrus
Participio pasivo dispēnsandus, dispēnsātus
Gerundio dispēnsandī, dispēnsandō, dispēnsandum
Supino dispēnsātum, dispēnsātū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egodispēnsō dispēnsās is, ea, iddispēnsat nōsdispēnsāmus vōsdispēnsātis eī, eae, eadispēnsant
Pretérito imperfecto egodispēnsābam dispēnsābās is, ea, iddispēnsābat nōsdispēnsābāmus vōsdispēnsābātis eī, eae, eadispēnsābant
Futuro egodispēnsābō dispēnsābis is, ea, iddispēnsābit nōsdispēnsābimus vōsdispēnsābitis eī, eae, eadispēnsābunt
Pretérito perfecto egodispēnsāvī dispēnsāvistī is, ea, iddispēnsāvit nōsdispēnsāvimus vōsdispēnsāvistis eī, eae, eadispēnsāvērunt, dispēnsāvēre
Pretérito pluscuamperfecto egodispēnsāveram dispēnsāverās is, ea, iddispēnsāverat nōsdispēnsāverāmus vōsdispēnsāverātis eī, eae, eadispēnsāverant
Futuro perfecto egodispēnsāverō dispēnsāveris is, ea, iddispēnsāverit nōsdispēnsāverimus vōsdispēnsāveritis eī, eae, eadispēnsāverint
Presente pasivo egodispēnsor dispēnsāris, dispēnsāre is, ea, iddispēnsātur nōsdispēnsāmur vōsdispēnsāminī eī, eae, eadispēnsantur
Pretérito imperfecto pasivo egodispēnsābar dispēnsābāris, dispēnsābāre is, ea, iddispēnsābātur nōsdispēnsābāmur vōsdispēnsābāminī eī, eae, eadispēnsābantur
Futuro pasivo egodispēnsābor dispēnsāberis, dispēnsābere is, ea, iddispēnsābitur nōsdispēnsābimur vōsdispēnsābiminī eī, eae, eadispēnsābuntur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egodispēnsem ut tūdispēnsēs ut is, ut ea, ut iddispēnset ut nōsdispēnsēmus ut vōsdispēnsētis ut eī, ut eae, ut eadispēnsent
Pretérito imperfecto ut egodispēnsārem ut tūdispēnsārēs ut is, ut ea, ut iddispēnsāret ut nōsdispēnsārēmus ut vōsdispēnsārētis ut eī, ut eae, ut eadispēnsārent
Pretérito perfecto ut egodispēnsāverim ut tūdispēnsāverīs ut is, ut ea, ut iddispēnsāverit ut nōsdispēnsāverīmus ut vōsdispēnsāverītis ut eī, ut eae, ut eadispēnsāverint
Pretérito pluscuamperfecto ut egodispēnsāvissem ut tūdispēnsāvissēs ut is, ut ea, ut iddispēnsāvisset ut nōsdispēnsāvissēmus ut vōsdispēnsāvissētis ut eī, ut eae, ut eadispēnsāvissent
Presente pasivo ut egodispēnser ut tūdispēnsēris, dispēnsēre ut is, ut ea, ut iddispēnsētur ut nōsdispēnsēmur ut vōsdispēnsēminī ut eī, ut eae, ut eadispēnsentur
Pretérito imperfecto pasivo ut egodispēnsārer ut tūdispēnsārēris, dispēnsārēre ut is, ut ea, ut iddispēnsārētur ut nōsdispēnsārēmur ut vōsdispēnsārēminī ut eī, ut eae, ut eadispēnsārentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)dispēnsā (is, ea, id) (vōs)dispēnsāte (eī, eae, ea)
Futuro (tū)dispēnsātō (is, ea, id)dispēnsātō (vōs)dispēnsātōte (eī, eae, ea)dispēnsantō
Presente pasivo (tū)dispēnsāre (is, ea, id) (vōs)dispēnsāminī (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū)dispēnsātor (is, ea, id)dispēnsātor (vōs) (eī, eae, ea)dispēnsantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 3 4 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.