disputo

 Entradas similares:  disputó

Español

disputo
pronunciación (AFI)	[d̪isˈput̪o]
silabación	dis-pu-to
acentuación	llana
longitud silábica	trisílaba
rima	u.to

Forma verbal

1

Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de disputar.

Latín

disputo
clásico (AFI)	/ˈdi.spu.toː/
eclesiástico (AFI)	/ˈdi.spu.to/
silabación	di-spu-tō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
rimas	i.spu.to, i.spu.toː

Etimología

Del prefijo dis- y putō ("podar, limpiar, calcular, estimar, considerar, suponer, etc.").

Verbo intransitivo

1

Sacar en limpio, en claro, aclarar completamente.

2

Examinar mentalmente algún asunto desde todos los ángulos, sopesar.

Verbo transitivo

3

Especialmente en filosofía y retórica: presentar o tratar el pro y el contra de un asunto, aducir, razonar, discutir, disputar, debatir.

Conjugación

Conjugación de disputō, disputāre, disputāvī, disputātum  (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	disputāre, disputāvisse
Infinitivo pasivo	disputārī
Participio activo	disputāns, disputātūrus
Participio pasivo	disputandus, disputātus
Gerundio	disputandī, disputandō, disputandum
Supino	disputātum, disputātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego disputō	tū disputās	is, ea, id disputat	nōs disputāmus	vōs disputātis	eī, eae, ea disputant
Pretérito imperfecto	ego disputābam	tū disputābās	is, ea, id disputābat	nōs disputābāmus	vōs disputābātis	eī, eae, ea disputābant
Futuro	ego disputābō	tū disputābis	is, ea, id disputābit	nōs disputābimus	vōs disputābitis	eī, eae, ea disputābunt
Pretérito perfecto	ego disputāvī	tū disputāvistī	is, ea, id disputāvit	nōs disputāvimus	vōs disputāvistis	eī, eae, ea disputāvērunt, disputāvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego disputāveram	tū disputāverās	is, ea, id disputāverat	nōs disputāverāmus	vōs disputāverātis	eī, eae, ea disputāverant
Futuro perfecto	ego disputāverō	tū disputāveris	is, ea, id disputāverit	nōs disputāverimus	vōs disputāveritis	eī, eae, ea disputāverint
Presente pasivo	ego disputor	tū disputāris, disputāre	is, ea, id disputātur	nōs disputāmur	vōs disputāminī	eī, eae, ea disputantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego disputābar	tū disputābāris, disputābāre	is, ea, id disputābātur	nōs disputābāmur	vōs disputābāminī	eī, eae, ea disputābantur
Futuro pasivo	ego disputābor	tū disputāberis, disputābere	is, ea, id disputābitur	nōs disputābimur	vōs disputābiminī	eī, eae, ea disputābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego disputem	ut tū disputēs	ut is, ut ea, ut id disputet	ut nōs disputēmus	ut vōs disputētis	ut eī, ut eae, ut ea disputent
Pretérito imperfecto	ut ego disputārem	ut tū disputārēs	ut is, ut ea, ut id disputāret	ut nōs disputārēmus	ut vōs disputārētis	ut eī, ut eae, ut ea disputārent
Pretérito perfecto	ut ego disputāverim	ut tū disputāverīs	ut is, ut ea, ut id disputāverit	ut nōs disputāverīmus	ut vōs disputāverītis	ut eī, ut eae, ut ea disputāverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego disputāvissem	ut tū disputāvissēs	ut is, ut ea, ut id disputāvisset	ut nōs disputāvissēmus	ut vōs disputāvissētis	ut eī, ut eae, ut ea disputāvissent
Presente pasivo	ut ego disputer	ut tū disputēris, disputēre	ut is, ut ea, ut id disputētur	ut nōs disputēmur	ut vōs disputēminī	ut eī, ut eae, ut ea disputentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego disputārer	ut tū disputārēris, disputārēre	ut is, ut ea, ut id disputārētur	ut nōs disputārēmur	ut vōs disputārēminī	ut eī, ut eae, ut ea disputārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) disputā	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) disputāte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) disputātō	(is, ea, id) disputātō	― ―	(vōs) disputātōte	(eī, eae, ea) disputantō
Presente pasivo	― ―	(tū) disputāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) disputāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) disputātor	(is, ea, id) disputātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) disputantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad