reor

Latín

reor
clásico (AFI)	[ˈrɛ.ɔr]

Etimología

Del protoitálico *rē-(je/o-) ("pensar"), y este del protoindoeuropeo *Hreh₁- (de *reh₁-). Compárese el gótico 𐍂𐌰𐌸𐌾𐍉 (raþjo, "número", "cuenta") y 𐌲𐌰𐍂𐌰𐌸𐌰𐌽𐌰 (garaþana, "contado"), el sajón antiguo rethia ('contabilidad') y el alemán antiguo radja y redea ("contabilidad").

Verbo intransitivo

1

Creer, opinar, pensar, imaginar, suponer, juzgar, considerar.

Conjugación

Conjugación de reō, rēre, ratī, ―  (segunda conjugación, deponente, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo pasivo	rērī
Participio pasivo	rendus
Gerundio	rendī, rendō, rendum
Supino	―
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente pasivo	ego reor	tū rēris, rēre	is, ea, id rētur	nōs rēmur	vōs rēminī	eī, eae, ea rentur
Pretérito imperfecto pasivo	ego rēbar	tū rēbāris, rēbāre	is, ea, id rēbātur	nōs rēbāmur	vōs rēbāminī	eī, eae, ea rēbantur
Futuro pasivo	ego rēbor	tū rēberis, rēbere	is, ea, id rēbitur	nōs rēbimur	vōs rēbiminī	eī, eae, ea rēbuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente pasivo	ut ego rear	ut tū reāris, reāre	ut is, ut ea, ut id reātur	ut nōs reāmur	ut vōs reāminī	ut eī, ut eae, ut ea reantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego rērer	ut tū rērēris, rērēre	ut is, ut ea, ut id rērētur	ut nōs rērēmur	ut vōs rērēminī	ut eī, ut eae, ut ea rērentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente pasivo	― ―	(tū) rēre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) rēminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) rētor	(is, ea, id) rētor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) rentor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad