diluo
Apariencia
| dīluō | |
| clásico (AFI) | [ˈdiː.lʊ.oː] |
Etimología
[editar]Verbo transitivo
[editar]- 1
- Causar disolución (descomposición, desleimiento, etc.) y apartamiento (desaparición, lavado, decoloración, etc.) con un líquido:[2]
Conjugación
[editar]Conjugación de dīluō, dīluere, dīluī, dīlūtum (tercera conjugación, defectivo, regular) [▲▼]
| Formas no personales (verboides) | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Infinitivo activo | dīluere, dīluisse | |||||
| Infinitivo pasivo | dīluī | |||||
| Participio activo | dīluēns, dīlūtūrus | |||||
| Participio pasivo | dīluendus, dīlūtus | |||||
| Gerundio | dīluendī, dīluendō, dīluendum | |||||
| Supino | dīlūtum, dīlūtū | |||||
| Formas personales | ||||||
| Modo indicativo | ||||||
| ego | tū | is, ea, id | nōs | vōs | eī, eae, ea | |
| Presente | dīluō | dīluis | (id) dīluit | dīluimus | dīluitis | dīluunt |
| Pretérito imperfecto | dīluēbam | dīluēbās | (id) dīluēbat | dīluēbāmus | dīluēbātis | dīluēbant |
| Futuro | dīluam | dīluēs | (id) dīluēt | dīluēmus | dīluētis | dīluent |
| Pretérito perfecto | dīluī | dīluistī | (id) dīluit | dīluimus | dīluistis | dīluērunt, dīluēre |
| Pretérito pluscuamperfecto | dīlueram | dīluerās | (id) dīluerat | dīluerāmus | dīluerātis | dīluerant |
| Futuro perfecto | dīluerō | dīlueris | (id) dīluerit | dīluerimus | dīlueritis | dīluerint |
| Presente pasivo | ― | ― | (id) dīluitur | ― | ― | dīluuntur |
| Pretérito imperfecto pasivo | ― | ― | (id) dīluēbātur | ― | ― | dīluēbantur |
| Futuro pasivo | ― | ― | (id) dīluētur | ― | ― | dīluentur |
| Modo subjuntivo | ||||||
| ut ego | ut tū | ut is, ut ea, ut id | ut nōs | ut vōs | ut eī, ut eae, ut ea | |
| Presente | dīluam | dīluās | (id) dīluat | dīluāmus | dīluātis | dīluant |
| Pretérito imperfecto | dīluerem | dīluerēs | (id) dīlueret | dīluerēmus | dīluerētis | dīluerent |
| Pretérito perfecto | dīluerim | dīluerīs | (id) dīluerit | dīluerīmus | dīluerītis | dīluerint |
| Pretérito pluscuamperfecto | dīluissem | dīluissēs | (id) dīluisset | dīluissēmus | dīluissētis | dīluissent |
| Presente pasivo | ― | ― | (id) dīluātur | ― | ― | dīluantur |
| Pretérito imperfecto pasivo | ― | ― | (id) dīluerētur | ― | ― | dīluerentur |
| Modo imperativo | ||||||
| ― | (tū) | (is, ea, id) | ― | (vōs) | (eī, eae, ea) | |
| Presente | ― | dīlue | (id) ― | ― | dīluite | ― |
| Futuro | ― | dīluitō | (id) dīluitō | ― | dīluitōte | dīluuntō |
| Presente pasivo | ― | ― | (id) ― | ― | ― | ― |
| Futuro pasivo | ― | ― | (id) dīluitor | ― | ― | dīluuntor |
| Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad | ||||||
| NOTA: formas pasivas terciopersonales (solamente tercera persona singular y plural) | ||||||
Referencias y notas
[editar]- ↑ Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Páginas 330-331. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 «diluo» en Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. Karl Ernst Georges. Editorial: Hahnsche Buchhandlung. Hannover, 1913.