Ir al contenido

disco

De Wikcionario, el diccionario libre
icono de desambiguación Entradas similares:  discó, Disco
disco
pronunciación (AFI) [ˈd̪isko]
silabación dis-co
acentuación llana
longitud silábica bisílaba
rima is.ko

Etimología 1

[editar]

Del latín discus, a su vez del griego antiguo δίσκος (dískos).

Sustantivo masculino

[editar]

disco¦plural: discos

1
Objeto plano y circular.
2
Figura geométrica que representa un objeto tal.
3
En especial, disco1 en cuya superficie se han grabado datos acústicos o informáticos para ser reproducidos posteriormente.
4
Disco1 calado, con marcas para los diez dígitos decimales, utilizado en los teléfonos analógicos para indicar el número del abonado al que se desea contactar.
5
Disco1 arrojadizo empleado en ciertas pruebas de atletismo.
6
Placa en forma de disco1, cuya inscripción transmite instrucciones de circulación para regular el tráfico.

Locuciones

[editar]

Véase también

[editar]

Traducciones

[editar]
Traducciones []

Etimología 2

[editar]

Acortamiento ((apócope)) de discoteca.

Sustantivo femenino

[editar]

disco¦plural: discos

1
Establecimiento para escuchar música, bailar y tomar bebidas.

Forma verbal

[editar]
1
Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de discar.
disco
Reino Unido (AFI) /ˈdɪs.kəʊ/ sur de Inglaterra
EE. UU. (AFI) /ˈdɪs.koʊ/

Etimología

[editar]

Acortamiento ((apócope)) de discotheque.

Sustantivo

[editar]

disco (contable e incontable)¦plural: discos

1
Discoteca.
  • Uso: anticuado
2
Género de música de baile de origen estadounidense, derivada del rhythm & blues, el funk y el soul, que se popularizó en las discotecas en los años '70.
discō
clásico (AFI) [ˈdɪs.koː]

Etimología

[editar]

Del protoitálico *dikske/o-, y este del protoindoeuropeo *di-dḱ-sḱ-e/o-) ("tomar", "aceptar"), de *deḱ-.[1]
decet, doceō

Verbo transitivo

[editar]
1
Adquirir conocimiento (sobre) o destreza (en), aprender (a).[2]
2
Aprender a reconocer (a alguien), llegar a conocer, conocer.[2]
b
Familiarizarse con.[2]
3
Llegar a saber de, enterarse de, oír sobre.[2]

Forma sustantiva

[editar]
1
Forma del dativo y ablativo singular de discus.

Conjugación

[editar]
Conjugación de discō, discere, didicī, discitum(tercera conjugación, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo discere, didicisse
Infinitivo pasivo discī
Participio activo discēns, discitūrus
Participio pasivo discendus, discitus
Gerundio discendī, discendō, discendum
Supino discitum, discitū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egodiscō discis is, ea, iddiscit nōsdiscimus vōsdiscitis eī, eae, eadiscunt
Pretérito imperfecto egodiscēbam discēbās is, ea, iddiscēbat nōsdiscēbāmus vōsdiscēbātis eī, eae, eadiscēbant
Futuro egodiscam discēs is, ea, iddiscēt nōsdiscēmus vōsdiscētis eī, eae, eadiscent
Pretérito perfecto egodidicī didicistī is, ea, iddidicit nōsdidicimus vōsdidicistis eī, eae, eadidicērunt, didicēre
Pretérito pluscuamperfecto egodidiceram didicerās is, ea, iddidicerat nōsdidicerāmus vōsdidicerātis eī, eae, eadidicerant
Futuro perfecto egodidicerō didiceris is, ea, iddidicerit nōsdidicerimus vōsdidiceritis eī, eae, eadidicerint
Presente pasivo egodiscor disceris, discere is, ea, iddiscitur nōsdiscimur vōsdisciminī eī, eae, eadiscuntur
Pretérito imperfecto pasivo egodiscēbar discēbāris, discēbāre is, ea, iddiscēbātur nōsdiscēbāmur vōsdiscēbāminī eī, eae, eadiscēbantur
Futuro pasivo egodiscar discēris, discēre is, ea, iddiscētur nōsdiscēmur vōsdiscēminī eī, eae, eadiscentur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egodiscam ut tūdiscās ut is, ut ea, ut iddiscat ut nōsdiscāmus ut vōsdiscātis ut eī, ut eae, ut eadiscant
Pretérito imperfecto ut egodiscerem ut tūdiscerēs ut is, ut ea, ut iddisceret ut nōsdiscerēmus ut vōsdiscerētis ut eī, ut eae, ut eadiscerent
Pretérito perfecto ut egodidicerim ut tūdidicerīs ut is, ut ea, ut iddidicerit ut nōsdidicerīmus ut vōsdidicerītis ut eī, ut eae, ut eadidicerint
Pretérito pluscuamperfecto ut egodidicissem ut tūdidicissēs ut is, ut ea, ut iddidicisset ut nōsdidicissēmus ut vōsdidicissētis ut eī, ut eae, ut eadidicissent
Presente pasivo ut egodiscar ut tūdiscāris, discāre ut is, ut ea, ut iddiscātur ut nōsdiscāmur ut vōsdiscāminī ut eī, ut eae, ut eadiscantur
Pretérito imperfecto pasivo ut egodiscerer ut tūdiscerēris, discerēre ut is, ut ea, ut iddiscerētur ut nōsdiscerēmur ut vōsdiscerēminī ut eī, ut eae, ut eadiscerentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)disce (is, ea, id) (vōs)discite (eī, eae, ea)
Futuro (tū)discitō (is, ea, id)discitō (vōs)discitōte (eī, eae, ea)discuntō
Presente pasivo (tū)discere (is, ea, id) (vōs)disciminī (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū)discitor (is, ea, id)discitor (vōs) (eī, eae, ea)discuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad
disco
pronunciación (AFI) [ˈdɪskʊ]
grafías alternativas disko

Etimología

[editar]

Del inglés disco, apócope de discotheque.

Sustantivo neutro

[editar]
1
Discoteca (lugar de música y baile).

Declinación

[editar]
Declinación de discotipo: n-n []
Indefinido
singular plural
Nominativo sg.disco pl.discon
Genitivo sg.discos pl.discons
Definido
singular plural
Nominativo sg.discot pl.discona
Genitivo sg.discots pl.disconas

Referencias y notas

[editar]
  1. Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Página 172. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.
  2. 1 2 3 4 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.