Ir al contenido

emo

De Wikcionario, el diccionario libre
emo
pronunciación (AFI) [ˈemo]
silabación e-mo
acentuación llana
longitud silábica bisílaba
rima e.mo

Etimología

[editar]

Del inglés emotional hardcore.

Joven con el apecto estereotípico emo4

Sustantivo masculino

[editar]

emo¦plural: emos

1 Música
Estilo particular de rock punk post-hardcore de principios de los 1990s, caracterizado por ser lento y melódico.
2
Cualquier tipo de rock alternativo basado en guitarra y que es notablemente emocional.

Sustantivo masculino y femenino

[editar]

emo¦plural: emos¦femenino: ema¦femenino plural: emas

3
Persona o grupo de personas asociadas con la subcultura y el estilo musical emo1
4
Persona o grupo de personas asociadas con la subcultura y el estilo musical emo3.
5
Persona joven considerado muy emocional y que corresponde con el estereotipo emo4.

Véase también

[editar]

Traducciones

[editar]
Traducciones []
emo
pronunciación (AFI) [ə.mo]
longitud silábica bisílaba
rima o

Etimología

[editar]

Si puedes, incorpórala: ver cómo.

Sustantivo

[editar]
1
Emo.
emo
pronunciación falta agregar

Etimología

[editar]

Si puedes, incorpórala: ver cómo.

Sustantivo

[editar]
1
Emo.
emo
clásico (AFI) /ˈe.moː/
eclesiástico (AFI) /ˈe.mo/
silabación e-mō
acentuación llana
longitud silábica bisílaba
rimas e.moː, e.mo

Etimología

[editar]

Del protoitálico *eme-, *emo-, y este del protoindoeuropeo *h₁em-e/o- ("hacer", "fabricar").[1] Compárese el irlandés antiguo arfoim ("recibir", "permitir"), el prusiano antiguo īmt ("coger", "comenzar") y el eslavo eclesiástico antiguo jęti ("coger", "comenzar").[1]

Verbo transitivo

[editar]
1
Coger, tomar.
2
Comprar.
3
Sobornar.
4
Adquirir (el derecho de).

Conjugación

[editar]
Conjugación de emō, emere, ēmī, ēmptum(tercera conjugación, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo emere, ēmisse
Infinitivo pasivo emī
Participio activo emēns, ēmptūrus, ēmtūrus
Participio pasivo emendus, ēmptus, ēmtus
Gerundio emendī, emendō, emendum
Supino ēmptum, ēmtum, ēmptū, ēmtū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egoemō emis is, ea, idemit nōsemimus vōsemitis eī, eae, eaemunt
Pretérito imperfecto egoemēbam emēbās is, ea, idemēbat nōsemēbāmus vōsemēbātis eī, eae, eaemēbant
Futuro egoemam emēs is, ea, idemēt nōsemēmus vōsemētis eī, eae, eaement
Pretérito perfecto egoēmī ēmistī is, ea, idēmit nōsēmimus vōsēmistis eī, eae, eaēmērunt, ēmēre
Pretérito pluscuamperfecto egoēmeram ēmerās is, ea, idēmerat nōsēmerāmus vōsēmerātis eī, eae, eaēmerant
Futuro perfecto egoēmerō ēmeris is, ea, idēmerit nōsēmerimus vōsēmeritis eī, eae, eaēmerint
Futuro sigmático egoēmpsō ēmpsis is, ea, idēmpsit nōsēmpsimus vōsēmpsitis eī, eae, eaēmpsint
Presente pasivo egoemor emeris, emere is, ea, idemitur nōsemimur vōsemiminī eī, eae, eaemuntur
Pretérito imperfecto pasivo egoemēbar emēbāris, emēbāre is, ea, idemēbātur nōsemēbāmur vōsemēbāminī eī, eae, eaemēbantur
Futuro pasivo egoemar emēris, emēre is, ea, idemētur nōsemēmur vōsemēminī eī, eae, eaementur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egoemam ut tūemās ut is, ut ea, ut idemat ut nōsemāmus ut vōsemātis ut eī, ut eae, ut eaemant
Pretérito imperfecto ut egoemerem ut tūemerēs ut is, ut ea, ut idemeret ut nōsemerēmus ut vōsemerētis ut eī, ut eae, ut eaemerent
Pretérito perfecto ut egoēmerim ut tūēmerīs ut is, ut ea, ut idēmerit ut nōsēmerīmus ut vōsēmerītis ut eī, ut eae, ut eaēmerint
Pretérito pluscuamperfecto ut egoēmissem ut tūēmissēs ut is, ut ea, ut idēmisset ut nōsēmissēmus ut vōsēmissētis ut eī, ut eae, ut eaēmissent
Aorista sigmático ut egoēmpsim ut tūēmpsīs ut is, ut ea, ut idēmpsīt ut nōsēmpsīmus ut vōsēmpsītis ut eī, ut eae, ut eaēmpsint
Presente pasivo ut egoemar ut tūemāris, emāre ut is, ut ea, ut idemātur ut nōsemāmur ut vōsemāminī ut eī, ut eae, ut eaemantur
Pretérito imperfecto pasivo ut egoemerer ut tūemerēris, emerēre ut is, ut ea, ut idemerētur ut nōsemerēmur ut vōsemerēminī ut eī, ut eae, ut eaemerentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)eme (is, ea, id) (vōs)emite (eī, eae, ea)
Futuro (tū)emitō (is, ea, id)emitō (vōs)emitōte (eī, eae, ea)emuntō
Presente pasivo (tū)emere (is, ea, id) (vōs)emiminī (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū)emitor (is, ea, id)emitor (vōs) (eī, eae, ea)emuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Página 188. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.