pluo

Latín

pluo
clásico (AFI)	/ˈplu.oː/
eclesiástico (AFI)	/ˈplu.o/
silabación	plu-ō
acentuación	llana
longitud silábica	bisílaba
variantes	plovō
rimas	u.o, u.oː

Etimología

Del protoitálico *plow-e/o- ("llover"), y este del protoindoeuropeo *plew- ("nadar", "flotar"). Compárese el irlandés antiguo luithir, foluathar ("volar", "mover"), el sánscrito प्लु (plu, "nadar", "flotar"), el griego antiguo πλέω (pléō, "navegar", "nadar"), πλύνω (plýnō, "lavar"), el lituano pláuti ("lavar"), el eslavo eclesiástico antiguo pluti ("fluir", "navegar") y el alemán antiguo flouwen ("lavar").
→ plūma

Verbo intransitivo

1

Llover (personal).

2

Transferido: caer como lluvia, caer en abundancia, llover (golpes, flechas, etc.).

Verbo transitivo

3

Hacer llover, hacer caer sobre.

Conjugación

Conjugación de pluō, pluere, pluī, ―  (tercera conjugación, defectivo, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	pluere, pluisse, plūvisse
Infinitivo pasivo	―
Participio activo	pluēns
Participio pasivo	―
Gerundio	pluendī, pluendō, pluendum
Supino	―
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego pluō	tū pluis	is, ea, id pluit	nōs pluimus	vōs pluitis	eī, eae, ea pluunt
Pretérito imperfecto	ego pluēbam	tū pluēbās	is, ea, id pluēbat	nōs pluēbāmus	vōs pluēbātis	eī, eae, ea pluēbant
Futuro	ego pluam	tū pluēs	is, ea, id pluēt	nōs pluēmus	vōs pluētis	eī, eae, ea pluent
Pretérito perfecto	ego pluī, plūvī	tū pluistī, plūvistī	is, ea, id pluit, plūvit	nōs pluimus, plūvimus	vōs pluistis, plūvistis	eī, eae, ea pluērunt, plūvērunt, pluēre, plūvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego plueram, plūveram	tū pluerās, plūverās	is, ea, id pluerat, plūverat	nōs pluerāmus, plūverāmus	vōs pluerātis, plūverātis	eī, eae, ea pluerant, plūverant
Futuro perfecto	ego pluerō, plūverō	tū plueris, plūveris	is, ea, id pluerit, plūverit	nōs pluerimus, plūverimus	vōs plueritis, plūveritis	eī, eae, ea pluerint, plūverint
Presente pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Pretérito imperfecto pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Futuro pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego pluam	ut tū pluās	ut is, ut ea, ut id pluat	ut nōs pluāmus	ut vōs pluātis	ut eī, ut eae, ut ea pluant
Pretérito imperfecto	ut ego pluerem	ut tū pluerēs	ut is, ut ea, ut id plueret	ut nōs pluerēmus	ut vōs pluerētis	ut eī, ut eae, ut ea pluerent
Pretérito perfecto	ut ego pluerim, plūverim	ut tū pluerīs, plūverīs	ut is, ut ea, ut id pluerit, plūverit	ut nōs pluerīmus, plūverīmus	ut vōs pluerītis, plūverītis	ut eī, ut eae, ut ea pluerint, plūverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego pluissem, plūvissem	ut tū pluissēs, plūvissēs	ut is, ut ea, ut id pluisset, plūvisset	ut nōs pluissēmus, plūvissēmus	ut vōs pluissētis, plūvissētis	ut eī, ut eae, ut ea pluissent, plūvissent
Presente pasivo	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id ―	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id ―	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) plue	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) pluite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) pluitō	(is, ea, id) pluitō	― ―	(vōs) pluitōte	(eī, eae, ea) pluuntō
Presente pasivo	― ―	(tū) ―	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) ―	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) ―
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad
NOTA: solo se emplean las formas activas