potior

Latín

potior
clásico (AFI)	/ˈpo.ti.or/
eclesiástico (AFI)	/ˈpo.ti.or/
silabación	po-ti-or
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
rima	o.ti.or

Etimología 1

Si puedes, incorpórala: ver cómo.

Adjetivo

1

Comparativo de potis (mejor, preferible; de mayor valor, más digno, más importante).

Declinación

Declinación de potior, potior, potius  tipo: tercera declinación, comparativo [▲▼]

Singular
	Masculino	Femenino	Neutro
Nominativo	m. potior	f. potior	n. potius
Genitivo	m. potiōris	f. potiōris	n. potiōris
Dativo	m. potiōrī	f. potiōrī	n. potiōrī
Acusativo	m. potiōrem	f. potiōrem	n. potius
Ablativo	m. potiōre, potiōrī	f. potiōre, potiōrī	n. potiōre, potiōrī
Vocativo	m. potior	f. potior	n. potius
Plural
	Masculino	Femenino	Neutro
Nominativo	m. potiōrēs	f. potiōrēs	n. potiōra
Genitivo	m. potiōrum	f. potiōrum	n. potiōrum
Dativo	m. potiōribus	f. potiōribus	n. potiōribus
Acusativo	m. potiōrēs, potiōrīs	f. potiōrēs, potiōrīs	n. potiōra
Ablativo	m. potiōribus	f. potiōribus	n. potiōribus
Vocativo	m. potiōrēs	f. potiōrēs	n. potiōra

Etimología 2

de potis.

Verbo transitivo e intransitivo

1

Apoderarse de, conquistar, adueñarse de.

• Uso: con acusativo, ablativo o genitivo.

2

Estar en posesión de, ser dueño de, poseer.

Conjugación

Conjugación de potiō, potīre, potīvī, potītum  (cuarta conjugación, deponente, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo	potīrī
Participio	potiendus, potītus
Gerundio	potiendī, potiendō, potiendum
Supino	potītum, potītū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego potior	tū potīris, potīre	is, ea, id potītur	nōs potīmur	vōs potīminī	eī, eae, ea potiuntur
Pretérito imperfecto	ego potiēbar	tū potiēbāris, potiēbāre	is, ea, id potiēbātur	nōs potiēbāmur	vōs potiēbāminī	eī, eae, ea potiēbantur
Futuro	ego potiar	tū potiēris, potiēre	is, ea, id potiētur	nōs potiēmur	vōs potiēminī	eī, eae, ea potientur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego potiar	ut tū potiāris, potiāre	ut is, ut ea, ut id potiātur	ut nōs potiāmur	ut vōs potiāminī	ut eī, ut eae, ut ea potiantur
Pretérito imperfecto	ut ego potīrer	ut tū potīrēris, potīrēre	ut is, ut ea, ut id potīrētur	ut nōs potīrēmur	ut vōs potīrēminī	ut eī, ut eae, ut ea potīrentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) potīre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) potīminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) potītor	(is, ea, id) potītor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) potiuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad