resilio
Apariencia
| resiliō | |
| clásico (AFI) | [rɛˈsɪ.lɪ.oː] |
Etimología
[editar]Verbo intransitivo
[editar]- 1
- Retroceder repentinamente, saltar para atrás.[1]
- b
- Transferido: retirar su participación en (una transacción), retirarse.[1]
- 2
- Saltar horrorizado o disgustado para atrás.[1]
- 4
- Volver a un tamaño más pequeño, comprimirse nuevamente.[1]
Conjugación
[editar]Conjugación de resiliō, resilīre, resiluī, resultum (cuarta conjugación, defectivo, regular) [▲▼]
| Formas no personales (verboides) | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Infinitivo activo | resilīre, resiluisse | |||||
| Infinitivo pasivo | resilīrī | |||||
| Participio activo | resiliēns, resultūrus | |||||
| Participio pasivo | resiliendus, resultus | |||||
| Gerundio | resiliendī, resiliendō, resiliendum | |||||
| Supino | resultum, resultū | |||||
| Formas personales | ||||||
| Modo indicativo | ||||||
| ego | tū | is, ea, id | nōs | vōs | eī, eae, ea | |
| Presente | resiliō | resilīs | (id) resilit | resilīmus | resilītis | resiliunt |
| Pretérito imperfecto | resiliēbam | resiliēbās | (id) resiliēbat | resiliēbāmus | resiliēbātis | resiliēbant |
| Futuro | resiliam | resiliēs | (id) resiliet | resiliēmus | resiliētis | resilient |
| Pretérito perfecto | resiluī | resiluistī | (id) resiluit | resiluimus | resiluistis | resiluērunt, resiluēre |
| Pretérito pluscuamperfecto | resilueram | resiluerās | (id) resiluerat | resiluerāmus | resiluerātis | resiluerant |
| Futuro perfecto | resiluerō | resilueris | (id) resiluerit | resiluerimus | resilueritis | resiluerint |
| Presente pasivo | ― | ― | (id) resilītur | ― | ― | ― |
| Pretérito imperfecto pasivo | ― | ― | (id) resiliēbātur | ― | ― | ― |
| Futuro pasivo | ― | ― | (id) resiliētur | ― | ― | ― |
| Modo subjuntivo | ||||||
| ut ego | ut tū | ut is, ut ea, ut id | ut nōs | ut vōs | ut eī, ut eae, ut ea | |
| Presente | resiliam | resiliās | (id) resiliat | resiliāmus | resiliātis | resiliant |
| Pretérito imperfecto | resilīrem | resilīrēs | (id) resilīret | resilīrēmus | resilīrētis | resilīrent |
| Pretérito perfecto | resiluerim | resiluerīs | (id) resiluerit | resiluerīmus | resiluerītis | resiluerint |
| Pretérito pluscuamperfecto | resiluissem | resiluissēs | (id) resiluisset | resiluissēmus | resiluissētis | resiluissent |
| Presente pasivo | ― | ― | (id) resiliātur | ― | ― | ― |
| Pretérito imperfecto pasivo | ― | ― | (id) resilīrētur | ― | ― | ― |
| Modo imperativo | ||||||
| ― | (tū) | (is, ea, id) | ― | (vōs) | (eī, eae, ea) | |
| Presente | ― | resilī | (id) ― | ― | resilīte | ― |
| Futuro | ― | resilītō | (id) resilītō | ― | resilītōte | resiliuntō |
| Presente pasivo | ― | ― | (id) ― | ― | ― | ― |
| Futuro pasivo | ― | ― | (id) resilītor | ― | ― | ― |
| Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad | ||||||