carus
| carus | |
| clásico (AFI) | /ˈkaː.rus/ |
| eclesiástico (AFI) | /ˈka.rus/ |
| silabación | cā-rus |
| acentuación | llana |
| longitud silábica | bisílaba |
| grafías alternativas | kārus |
| rimas | aː.rus, a.rus |
Etimología
[editar]Del protoitálico *kāro- ('estimado'), y este del protoindoeuropeo *keh₂-ro- ("deseado", "deseable").[1] Compárese el galo Caro- y -carus (en nombres personales), el irandés antiguo carae ('amigo') y caraid ('amar'), el letón kãrs ('lujurioso'), el gótico 𐌷𐍉𐍂𐍃 (hors, 'adulterador'), el avéstico kaiia- ('amar'), el tocario A krant ('bueno') y el tocario B krent ('bueno').[1]
Adjetivo
[editar]| Comparación | |
| Comparativo: | cārior |
| Superlativo: | cārissimus |
Declinación
[editar]Declinación de cārus, cāra, cārum tipo: primera y segunda declinación [▲▼]
| Singular | |||
|---|---|---|---|
| Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | m. cārus | f. cāra | n. cārum |
| Genitivo | m. cārī | f. cārae | n. cārī |
| Dativo | m. cārō | f. cārae | n. cārō |
| Acusativo | m. cārum | f. cāram | n. cārum |
| Ablativo | m. cārō | f. cārā | n. cārō |
| Vocativo | m. cāre | f. cāra | n. cārum |
| Plural | |||
| Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | m. cārī | f. cārae | n. cāra |
| Genitivo | m. cārōrum | f. cārārum | n. cārōrum |
| Dativo | m. cārīs | f. cārīs | n. cārīs |
| Acusativo | m. cārōs | f. cārās | n. cāra |
| Ablativo | m. cārīs | f. cārīs | n. cārīs |
| Vocativo | m. cārī | f. cārae | n. cāra |
Locuciones
[editar]Locuciones con cārus [▲▼]
- patria cara, carior fides - patria querida, más querida la convicción
- patria cara, carior libertas - patria querida, más querida la libertad
- quisque sibi carus est - cada uno se quiere a sí mismo (cada uno es querido por sí mismo)
Información adicional
[editar]- Derivado: caritas