exeo

Latín

exeo
clásico (AFI)	/ˈek.se.oː/
eclesiástico (AFI)	/ˈek.se.o/
silabación	e-xe-ō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
rimas	ek.se.oː, ek.se.o

Etimología

Del prefijo ex- (preposición) y eō, īre ('ir').

Verbo intransitivo

1

Salir, irse de un lugar.

2 Milicia

Salir a campaña.

3

Salir, proceder.

• Uso: dícese de cosas

4

Salir al público.

5

Abandonar.

• Uso: figurativo

6

Terminar en, ir a parar a.

7 Geografía

Desembocar.

8

Terminar.

• Uso: con sentido de tiempo

Verbo transitivo

9

Franquear, rebasar.

10

Rechazar, esquivar.

Conjugación

Conjugación de exeō, exīre, exiī, exitum  (cuarta conjugación, irregular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	exīre, exīsse, exiisse, exīvisse
Infinitivo pasivo	exīrī, exīrier
Participio activo	exiēns, exitūrus
Participio pasivo	exeundum, exitum
Gerundio	exeundī, exeundō, exeundum
Supino	exitum, exitū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego exeō	tū exīs	is, ea, id exit	nōs exīmus	vōs exītis	eī, eae, ea exeunt
Pretérito imperfecto	ego exībam	tū exībās	is, ea, id exībat	nōs exībāmus	vōs exībātis	eī, eae, ea exībant
Futuro	ego exībō	tū exībis	is, ea, id exībit	nōs exībimus	vōs exībitis	eī, eae, ea exībunt
Pretérito perfecto	ego exiī, exīvī	tū exīstī, exiistī, exīvistī	is, ea, id exiit, exīvit	nōs exiimus, exīvimus	vōs exīstis, exiistis, exīvistis	eī, eae, ea exiērunt, exiēre, exīvērunt, exīvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego exieram, exīveram	tū exierās, exīverās	is, ea, id exierat, exīverat	nōs exierāmus, exīverāmus	vōs exierātis, exīverātis	eī, eae, ea exierant, exīverant
Futuro perfecto	ego exierō, exīverō	tū exieris, exīveris	is, ea, id exierit, exīverit	nōs exierimus, exīverimus	vōs exieritis, exīveritis	eī, eae, ea exierint, exīverint
Presente pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id exītur	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Pretérito imperfecto pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id exībātur	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Futuro pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id exībitur	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego exeam	ut tū exeās	ut is, ut ea, ut id exeat	ut nōs exeāmus	ut vōs exeātis	ut eī, ut eae, ut ea exeant
Pretérito imperfecto	ut ego exīrem	ut tū exīrēs	ut is, ut ea, ut id exīret	ut nōs exīrēmus	ut vōs exīrētis	ut eī, ut eae, ut ea exīrent
Pretérito perfecto	ut ego exierim, exīverim	ut tū exierīs, exīverīs	ut is, ut ea, ut id exierit, exīverit	ut nōs exierīmus, exīverīmus	ut vōs exierītis, exīverītis	ut eī, ut eae, ut ea exierint, exīverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego exīssem, exiissem, exīvissem	ut tū exīssēs, exiissēs, exīvissēs	ut is, ut ea, ut id exīsset, exiisset, exīvisset	ut nōs exīssēmus, exiissēmus, exīvissēmus	ut vōs exīssētis, exiissētis, exīvissētis	ut eī, ut eae, ut ea exīssent, exiissent, exīvissent
Presente pasivo	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id exeātur	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id exīrētur	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) exī	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) exīte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) exītō	(is, ea, id) exītō	― ―	(vōs) exītōte	(eī, eae, ea) exeuntō
Presente pasivo	― ―	(tū) ―	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) ―	(is, ea, id) exītor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) ―
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad