mentior

Latín

mentior
clásico (AFI)	[ˈmɛn.tɪ.ɔr]

Etimología

de mēns ('mente').

Verbo intransitivo

1

Mentir.

• Sinónimo: pēierō

2

Faltar a la palabra, hacer una promesa falsa, perjurar.

• Sinónimo: pēierō

Verbo transitivo

3

Decir falsamente, inventar.

4

Fingir, simular.

5

Imitar.

Conjugación

Conjugación de mentiō, mentīre, mentīvī, mentītum  (cuarta conjugación, deponente, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo pasivo	mentīrī
Participio pasivo	mentiendus, mentītus
Gerundio	mentiendī, mentiendō, mentiendum
Supino	mentītum, mentītū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente pasivo	ego mentior	tū mentīris, mentīre	is, ea, id mentītur	nōs mentīmur	vōs mentīminī	eī, eae, ea mentiuntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego mentiēbar	tū mentiēbāris, mentiēbāre	is, ea, id mentiēbātur	nōs mentiēbāmur	vōs mentiēbāminī	eī, eae, ea mentiēbantur
Futuro pasivo	ego mentiar	tū mentiēris, mentiēre	is, ea, id mentiētur	nōs mentiēmur	vōs mentiēminī	eī, eae, ea mentientur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente pasivo	ut ego mentiar	ut tū mentiāris, mentiāre	ut is, ut ea, ut id mentiātur	ut nōs mentiāmur	ut vōs mentiāminī	ut eī, ut eae, ut ea mentiantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego mentīrer	ut tū mentīrēris, mentīrēre	ut is, ut ea, ut id mentīrētur	ut nōs mentīrēmur	ut vōs mentīrēminī	ut eī, ut eae, ut ea mentīrentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente pasivo	― ―	(tū) mentīre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) mentīminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) mentītor	(is, ea, id) mentītor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) mentiuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad