uro

 Entradas similares:  Uro

Español

uro
pronunciación (AFI)	[ˈuɾo]
silabación	u-ro
acentuación	llana
longitud silábica	bisílaba
rima	u.ɾo

Etimología 1

Del latín urus

Sustantivo masculino

uro ¦ plural: uros

1 Mamíferos

(Bos taurus primigenius) Animal salvaje, hoy extinto, cuya domesticación dio origen a las actuales razas de vacunos.

Véase también

• Wikipedia tiene un artículo sobre uro.

Traducciones

Traducciones [▲▼]

• Árabe: أرخص ^(ar)
• Alemán: Auerochse ^(de); Ur ^(de)
• Bielorruso: тур ^(be)
• Búlgaro: тур ^(bg)
• Catalán: ur ^(ca)
• Checo: pratur ^(cs)
• Chino: 原牛 ^(zh)
• Coreano: 오록스 ^(ko)
• Danés: urokse ^(da)
• Esperanto: uro ^(eo)
• Estonio: tarvas ^(et)
• Finés: alkuhärka ^(fi)
• Francés: auroch ^(fr); aurochs ^(fr)
• Gallego: uro ^(gl)
• Hebreo: שור הבר האירופי ^(he)
• Inglés: aurochs ^(en)
• Interlingua: uro ^(ia)
• Italiano: uro ^(it); aurochs ^(it)
• Japonés: オーロックス ^(ja)
• Lituano: tauras ^(lt)
• Neerlandés: oeros ^(nl)
• Noruego bokmål: urokse ^(nb)
• Occitano: ur ^(oc)
• Polaco: tur ^(pl)
• Portugués: auroque ^(pt)
• Rumano: bour ^(ro)
• Ruso: тур ^(ru)
• Serbocroata: tur ^(sh)
• Sueco: uroxe ^(sv)
• Ucraniano: тур ^(uk)
• Vietnamita: Bçbò rừng châu Âu ^(vi)

Etimología 2

Si puedes, incorpórala: ver cómo

Sustantivo masculino

uro ¦ plural: uros

1 Gentilicios

Miembro de una etnia boliviana en el lago Titicaca.

Véase también

• Wikipedia tiene un artículo sobre uro.

Traducciones

Traducciones [▲▼]

Etimología 3

Si puedes, incorpórala: ver cómo

Sustantivo masculino

uro ¦ plural: uros

1 Gentilicios

Miembro de una etnia ya extinta cuyos integrantes poblaron desde Atacama hasta Camana en la costa de América y que posteriormente se desplazaron a la meseta del Collao y Bolivia.

Véase también

• Wikipedia tiene un artículo sobre uro.

Traducciones

Traducciones [▲▼]

Latín

uro
clásico (AFI)	/ˈuː.roː/
eclesiástico (AFI)	/ˈu.ro/
silabación	ū-rō
acentuación	llana
longitud silábica	bisílaba
rimas	u.ro, uː.roː

Etimología

Del protoitálico *ouse/o-, y este del protoindoeuropeo *h₁eus-e/o- ('quemar'). Compárese el sánscrito oṣatí, el griego antiguo ευω (euo) ("chamuscar") y el nórdico antiguo usli ("cenizas calientes").

Verbo transitivo

1

Quemar, abrasar, incendiar.

2

Calentar, desecar.

3

Rozar, herir.

4

Maltratar, atormentar.

5

Inflamar, consumir (amor, ira).

6

Destruir, asolar.

Conjugación

Conjugación de ūrō, ūrere, ussī, ustum  (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	ūrere, ussisse
Infinitivo pasivo	ūrī
Participio activo	ūrēns, ustūrus
Participio pasivo	ūrendus, ustus
Gerundio	ūrendī, ūrendō, ūrendum
Supino	ustum, ustū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego ūrō	tū ūris	is, ea, id ūrit	nōs ūrimus	vōs ūritis	eī, eae, ea ūrunt
Pretérito imperfecto	ego ūrēbam	tū ūrēbās	is, ea, id ūrēbat	nōs ūrēbāmus	vōs ūrēbātis	eī, eae, ea ūrēbant
Futuro	ego ūram	tū ūrēs	is, ea, id ūrēt	nōs ūrēmus	vōs ūrētis	eī, eae, ea ūrent
Pretérito perfecto	ego ussī	tū ussistī	is, ea, id ussit	nōs ussimus	vōs ussistis	eī, eae, ea ussērunt, ussēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego usseram	tū usserās	is, ea, id usserat	nōs usserāmus	vōs usserātis	eī, eae, ea usserant
Futuro perfecto	ego usserō	tū usseris	is, ea, id usserit	nōs usserimus	vōs usseritis	eī, eae, ea usserint
Presente pasivo	ego ūror	tū ūreris, ūrere	is, ea, id ūritur	nōs ūrimur	vōs ūriminī	eī, eae, ea ūruntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego ūrēbar	tū ūrēbāris, ūrēbāre	is, ea, id ūrēbātur	nōs ūrēbāmur	vōs ūrēbāminī	eī, eae, ea ūrēbantur
Futuro pasivo	ego ūrar	tū ūrēris, ūrēre	is, ea, id ūrētur	nōs ūrēmur	vōs ūrēminī	eī, eae, ea ūrentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego ūram	ut tū ūrās	ut is, ut ea, ut id ūrat	ut nōs ūrāmus	ut vōs ūrātis	ut eī, ut eae, ut ea ūrant
Pretérito imperfecto	ut ego ūrerem	ut tū ūrerēs	ut is, ut ea, ut id ūreret	ut nōs ūrerēmus	ut vōs ūrerētis	ut eī, ut eae, ut ea ūrerent
Pretérito perfecto	ut ego usserim	ut tū usserīs	ut is, ut ea, ut id usserit	ut nōs usserīmus	ut vōs usserītis	ut eī, ut eae, ut ea usserint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego ussissem	ut tū ussissēs	ut is, ut ea, ut id ussisset	ut nōs ussissēmus	ut vōs ussissētis	ut eī, ut eae, ut ea ussissent
Presente pasivo	ut ego ūrar	ut tū ūrāris, ūrāre	ut is, ut ea, ut id ūrātur	ut nōs ūrāmur	ut vōs ūrāminī	ut eī, ut eae, ut ea ūrantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego ūrerer	ut tū ūrerēris, ūrerēre	ut is, ut ea, ut id ūrerētur	ut nōs ūrerēmur	ut vōs ūrerēminī	ut eī, ut eae, ut ea ūrerentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) ūre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ūrite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) ūritō	(is, ea, id) ūritō	― ―	(vōs) ūritōte	(eī, eae, ea) ūruntō
Presente pasivo	― ―	(tū) ūrere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ūriminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) ūritor	(is, ea, id) ūritor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) ūruntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad