Ir al contenido

curro

De Wikcionario, el diccionario libre
icono de desambiguación Entradas similares:  Curro
curro
pronunciación (AFI) [ˈkuro]
silabación cu-rro
acentuación llana
longitud silábica bisílaba
homófonos Curro, Curro
rima u.ro

Etimología 1

[editar]

De currar

Sustantivo masculino

[editar]

curro ¦ plural: curros

1
Trabajo o faena que se desempeña generalmente por dinero.
  • Ámbito: España.
  • Uso: coloquial.
  • Sinónimo: pega (Chile).
2
Actividad irregular o delictiva por la que se obtiene dinero, en general mediante la credulidad ajena o el abuso de las normas.
  • Ámbito: Río de la Plata.
  • Uso: lunfardismo.

Véase también

[editar]

Traducciones

[editar]
Traducciones [▲▼]

Etimología 2

[editar]

De Curro, hipocorístico de Francisco

Sustantivo masculino

[editar]

curro ¦ plural: curros

1 Aves
Pato, en general ya sea doméstico o silvestre.
  • Ámbito: España (Noroeste).
  • Uso: coloquial.

Adjetivo

[editar]

curro ¦ plural: curros ¦ femenino: curra ¦ femenino plural: curras

2
Elegante, majo.
  • Ámbito: España, México (centro).
  • Uso: coloquial.

Véase también

[editar]

Traducciones

[editar]
Traducciones [▲▼]

Etimología 3

[editar]

Del galaicoportugués côrro, y este quizá del latín currus ('carro').

Sustantivo masculino

[editar]

curro ¦ plural: curros

1
Zona o corral a donde se llevan los caballos criados en libertad para que sean marcados con hierro.[1]
  • Ámbito: Galicia.
2
La fiesta que se celebra en y mientras transcurra el curro.[1]
  • Ámbito: Galicia.

Traducciones

[editar]
Traducciones [▲▼]

Etimología 4

[editar]

Del mapuche kurü mamüll ('madera negra').

Sustantivo masculino

[editar]

curro ¦ plural: curros

1 Arbustos
(Colletia paradoxa) Arbusto espinoso de la familia de las ramnáceas originaria del centro-este de la Argentina, Uruguay y el sur del Brasil.

Véase también

[editar]

Traducciones

[editar]
Traducciones [▲▼]
curro
clásico (AFI) /ˈkur.roː/
eclesiástico (AFI) /ˈkur.ro/
silabación cur-rō
acentuación llana
longitud silábica bisílaba
rimas ur.roː, ur.ro

Etimología

[editar]

Del protoitálico *korse/o- ('correr'), y este del protoindoeuropeo *krs-e/o- ('correr').[2]

Verbo intransitivo

[editar]
1
Correr, trotar.
2
Apresurarse.
3
Moverse rápidamente (rodar, fluir, etc.).
  • Uso: dícese de objetos (cuerpos celestes, líquidos, etc.).
4
Correr con fluidez, sin sobresaltos.
  • Uso: dícese del habla, de los versos, de la escritura, etc..
5
Pasar rápidamente, volando.
  • Uso: dícese del tiempo.
6
Extenderse.
  • Uso: dícese de objetos inertes de carácter lineal (caminos, el recorrido de ríos, canales etc.).

Conjugación

[editar]
Conjugación de currō, currere, cucurrī, cursum  (tercera conjugación, regular) [▲▼]
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo currere, cucurrisse, currisse
Infinitivo pasivo currī
Participio activo currēns, cursūrus
Participio pasivo currendus, cursus
Gerundio currendī, currendō, currendum
Supino cursum, cursū
Formas personales
Modo indicativo
ego tū is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente ego currō tū curris is, ea, id currit nōs currimus vōs curritis eī, eae, ea currunt
Pretérito imperfecto ego currēbam tū currēbās is, ea, id currēbat nōs currēbāmus vōs currēbātis eī, eae, ea currēbant
Futuro ego curram tū currēs is, ea, id currēt nōs currēmus vōs currētis eī, eae, ea current
Pretérito perfecto ego cucurrī, currī tū cucurristī, curristī is, ea, id cucurrit, currit nōs cucurrimus, currimus vōs cucurristis, curristis eī, eae, ea cucurrērunt, currērunt, cucurrēre, currēre
Pretérito pluscuamperfecto ego cucurreram, curreram tū cucurrerās, currerās is, ea, id cucurrerat, currerat nōs cucurrerāmus, currerāmus vōs cucurrerātis, currerātis eī, eae, ea cucurrerant, currerant
Futuro perfecto ego cucurrerō, currerō tū cucurreris, curreris is, ea, id cucurrerit, currerit nōs cucurrerimus, currerimus vōs cucurreritis, curreritis eī, eae, ea cucurrerint, currerint
Presente pasivo ego curror tū curreris, currere is, ea, id curritur nōs currimur vōs curriminī eī, eae, ea curruntur
Pretérito imperfecto pasivo ego currēbar tū currēbāris, currēbāre is, ea, id currēbātur nōs currēbāmur vōs currēbāminī eī, eae, ea currēbantur
Futuro pasivo ego currar tū currēris, currēre is, ea, id currētur nōs currēmur vōs currēminī eī, eae, ea currentur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut ego curram ut tū currās ut is, ut ea, ut id currat ut nōs currāmus ut vōs currātis ut eī, ut eae, ut ea currant
Pretérito imperfecto ut ego currerem ut tū currerēs ut is, ut ea, ut id curreret ut nōs currerēmus ut vōs currerētis ut eī, ut eae, ut ea currerent
Pretérito perfecto ut ego cucurrerim, currerim ut tū cucurrerīs, currerīs ut is, ut ea, ut id cucurrerit, currerit ut nōs cucurrerīmus, currerīmus ut vōs cucurrerītis, currerītis ut eī, ut eae, ut ea cucurrerint, currerint
Pretérito pluscuamperfecto ut ego cucurrissem, currissem ut tū cucurrissēs, currissēs ut is, ut ea, ut id cucurrisset, currisset ut nōs cucurrissēmus, currissēmus ut vōs cucurrissētis, currissētis ut eī, ut eae, ut ea cucurrissent, currissent
Presente pasivo ut ego currar ut tū currāris, currāre ut is, ut ea, ut id currātur ut nōs currāmur ut vōs currāminī ut eī, ut eae, ut ea currantur
Pretérito imperfecto pasivo ut ego currerer ut tū currerēris, currerēre ut is, ut ea, ut id currerētur ut nōs currerēmur ut vōs currerēminī ut eī, ut eae, ut ea currerentur
Modo imperativo
― (tū) (is, ea, id) ― (vōs) (eī, eae, ea)
Presente ― ― (tū) curre (is, ea, id) ― ― ― (vōs) currite (eī, eae, ea) ―
Futuro ― ― (tū) curritō (is, ea, id) curritō ― ― (vōs) curritōte (eī, eae, ea) curruntō
Presente pasivo ― ― (tū) currere (is, ea, id) ― ― ― (vōs) curriminī (eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo ― ― (tū) curritor (is, ea, id) curritor ― ― (vōs) ― (eī, eae, ea) curruntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 «curro» en Diccionario de la lengua española. Editorial: Real Academia Española, Asociación de Academias de la Lengua Española y Espasa. 23.ª ed, Madrid, 2014.
  2. ↑ Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the other Italic Languages. Editorial: Brill. Leiden, 2008. ISBN: 9789004167971.