curro
Apariencia
| curro | |
| pronunciación (AFI) | [ˈkuro] |
| silabación | cu-rro |
| acentuación | llana |
| longitud silábica | bisílaba |
| homófonos | Curro, Curro |
| rima | u.ro |
Etimología 1
[editar]De currar
Sustantivo masculino
[editar]curro ¦ plural: curros
Véase también
[editar]Traducciones
[editar]Etimología 2
[editar]De Curro, hipocorístico de Francisco
Sustantivo masculino
[editar]curro ¦ plural: curros
- 1 Aves
- Pato, en general ya sea doméstico o silvestre.
- Ámbito: España (Noroeste).
- Uso: coloquial.
Adjetivo
[editar]curro ¦ plural: curros ¦ femenino: curra ¦ femenino plural: curras
Véase también
[editar]Traducciones
[editar]| curro | |
| clásico (AFI) | /ˈkur.roː/ |
| eclesiástico (AFI) | /ˈkur.ro/ |
| silabación | cur-rō |
| acentuación | llana |
| longitud silábica | bisílaba |
| rimas | ur.roː, ur.ro |
Etimología
[editar]Del protoitálico *korse/o- ('correr'), y este del protoindoeuropeo *krs-e/o- ('correr').[1]
Verbo intransitivo
[editar]- 1
- Correr, trotar.
- 2
- Apresurarse.
- 3
- Moverse rápidamente (rodar, fluir, etc.).
- Uso: dícese de objetos (cuerpos celestes, líquidos, etc.)
- 4
- Correr con fluidez, sin sobresaltos.
- Uso: dícese del habla, de los versos, de la escritura, etc.
- 5
- Pasar rápidamente, volando.
- Uso: dícese del tiempo
- 6
- Extenderse.
- Uso: dícese de objetos inertes de carácter lineal (caminos, el recorrido de ríos, canales etc.)
Conjugación
[editar]Conjugación de currō, currere, cucurrī, cursum (tercera conjugación, regular) [▲▼]
| Formas no personales (verboides) | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Infinitivo activo | currere, cucurrisse, currisse | |||||
| Infinitivo pasivo | currī | |||||
| Participio activo | currēns, cursūrus | |||||
| Participio pasivo | currendus, cursus | |||||
| Gerundio | currendī, currendō, currendum | |||||
| Supino | cursum, cursū | |||||
| Formas personales | ||||||
| Modo indicativo | ||||||
| ego | tū | is, ea, id | nōs | vōs | eī, eae, ea | |
| Presente | ego currō | tū curris | is, ea, id currit | nōs currimus | vōs curritis | eī, eae, ea currunt |
| Pretérito imperfecto | ego currēbam | tū currēbās | is, ea, id currēbat | nōs currēbāmus | vōs currēbātis | eī, eae, ea currēbant |
| Futuro | ego curram | tū currēs | is, ea, id currēt | nōs currēmus | vōs currētis | eī, eae, ea current |
| Pretérito perfecto | ego cucurrī, currī | tū cucurristī, curristī | is, ea, id cucurrit, currit | nōs cucurrimus, currimus | vōs cucurristis, curristis | eī, eae, ea cucurrērunt, currērunt, cucurrēre, currēre |
| Pretérito pluscuamperfecto | ego cucurreram, curreram | tū cucurrerās, currerās | is, ea, id cucurrerat, currerat | nōs cucurrerāmus, currerāmus | vōs cucurrerātis, currerātis | eī, eae, ea cucurrerant, currerant |
| Futuro perfecto | ego cucurrerō, currerō | tū cucurreris, curreris | is, ea, id cucurrerit, currerit | nōs cucurrerimus, currerimus | vōs cucurreritis, curreritis | eī, eae, ea cucurrerint, currerint |
| Presente pasivo | ego curror | tū curreris, currere | is, ea, id curritur | nōs currimur | vōs curriminī | eī, eae, ea curruntur |
| Pretérito imperfecto pasivo | ego currēbar | tū currēbāris, currēbāre | is, ea, id currēbātur | nōs currēbāmur | vōs currēbāminī | eī, eae, ea currēbantur |
| Futuro pasivo | ego currar | tū currēris, currēre | is, ea, id currētur | nōs currēmur | vōs currēminī | eī, eae, ea currentur |
| Modo subjuntivo | ||||||
| ut ego | ut tū | ut is, ut ea, ut id | ut nōs | ut vōs | ut eī, ut eae, ut ea | |
| Presente | ut ego curram | ut tū currās | ut is, ut ea, ut id currat | ut nōs currāmus | ut vōs currātis | ut eī, ut eae, ut ea currant |
| Pretérito imperfecto | ut ego currerem | ut tū currerēs | ut is, ut ea, ut id curreret | ut nōs currerēmus | ut vōs currerētis | ut eī, ut eae, ut ea currerent |
| Pretérito perfecto | ut ego cucurrerim, currerim | ut tū cucurrerīs, currerīs | ut is, ut ea, ut id cucurrerit, currerit | ut nōs cucurrerīmus, currerīmus | ut vōs cucurrerītis, currerītis | ut eī, ut eae, ut ea cucurrerint, currerint |
| Pretérito pluscuamperfecto | ut ego cucurrissem, currissem | ut tū cucurrissēs, currissēs | ut is, ut ea, ut id cucurrisset, currisset | ut nōs cucurrissēmus, currissēmus | ut vōs cucurrissētis, currissētis | ut eī, ut eae, ut ea cucurrissent, currissent |
| Presente pasivo | ut ego currar | ut tū currāris, currāre | ut is, ut ea, ut id currātur | ut nōs currāmur | ut vōs currāminī | ut eī, ut eae, ut ea currantur |
| Pretérito imperfecto pasivo | ut ego currerer | ut tū currerēris, currerēre | ut is, ut ea, ut id currerētur | ut nōs currerēmur | ut vōs currerēminī | ut eī, ut eae, ut ea currerentur |
| Modo imperativo | ||||||
| ― | (tū) | (is, ea, id) | ― | (vōs) | (eī, eae, ea) | |
| Presente | ― ― | (tū) curre | (is, ea, id) ― | ― ― | (vōs) currite | (eī, eae, ea) ― |
| Futuro | ― ― | (tū) curritō | (is, ea, id) curritō | ― ― | (vōs) curritōte | (eī, eae, ea) curruntō |
| Presente pasivo | ― ― | (tū) currere | (is, ea, id) ― | ― ― | (vōs) curriminī | (eī, eae, ea) ― |
| Futuro pasivo | ― ― | (tū) curritor | (is, ea, id) curritor | ― ― | (vōs) ― | (eī, eae, ea) curruntor |
| Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad | ||||||
Referencias y notas
[editar]- ↑ Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the other Italic Languages. Editorial: Brill. Leiden, 2008. ISBN: 9789004167971.
Categorías:
- Wikcionario:Desambiguación
- Español
- ES:Palabras llanas
- ES:Palabras bisílabas
- ES:Rimas:u.ro
- ES:Palabras endógenas
- ES:Sustantivos masculinos
- ES:Sustantivos
- ES:Sustantivos regulares
- ES:España
- ES:Términos coloquiales
- ES:Río de la Plata
- ES:Aves
- ES:Adjetivos
- ES:Adjetivos regulares
- ES:México
- Latín
- LA:Palabras llanas
- LA:Palabras bisílabas
- LA:Rimas:ur.roː
- LA:Rimas:ur.ro
- LA:Palabras provenientes del protoitálico
- LA:Verbos intransitivos
- LA:Verbos
- LA:Verbos de la tercera conjugación
- LA:Verbos regulares