desero

Latín

dēserō
clásico (AFI)	[ˈdeː.sɛ.roː]

Etimología

Del prefijo dē y serō₂ ('entrelazar').

Verbo transitivo

1

Separarse de (una persona, etc.), abandonar, dejar.

b

Irse de (un lugar, etc.), partir de.

2

Dejar de ayudar, retirar concesiones, revocar, desertar.

b Milicia

Desertar.

3

Dejar de ocuparse de algo, dejar de preocuparse por algo, renunciar, abandonar.

4

En voz pasiva con ablativo, también con ab: ser privado de.

Conjugación

Conjugación de dēserō, dēserere, dēseruī, dēsertum  (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	dēserere, dēseruisse
Infinitivo pasivo	dēserī
Participio activo	dēserēns, dēsertūrus
Participio pasivo	dēserendus, dēsertus
Gerundio	dēserendī, dēserendō, dēserendum
Supino	dēsertum, dēsertū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego dēserō	tū dēseris	is, ea, id dēserit	nōs dēserimus	vōs dēseritis	eī, eae, ea dēserunt
Pretérito imperfecto	ego dēserēbam	tū dēserēbās	is, ea, id dēserēbat	nōs dēserēbāmus	vōs dēserēbātis	eī, eae, ea dēserēbant
Futuro	ego dēseram	tū dēserēs	is, ea, id dēserēt	nōs dēserēmus	vōs dēserētis	eī, eae, ea dēserent
Pretérito perfecto	ego dēseruī	tū dēseruistī	is, ea, id dēseruit	nōs dēseruimus	vōs dēseruistis	eī, eae, ea dēseruērunt, dēseruēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego dēserueram	tū dēseruerās	is, ea, id dēseruerat	nōs dēseruerāmus	vōs dēseruerātis	eī, eae, ea dēseruerant
Futuro perfecto	ego dēseruerō	tū dēserueris	is, ea, id dēseruerit	nōs dēseruerimus	vōs dēserueritis	eī, eae, ea dēseruerint
Presente pasivo	ego dēseror	tū dēsereris, dēserere	is, ea, id dēseritur	nōs dēserimur	vōs dēseriminī	eī, eae, ea dēseruntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego dēserēbar	tū dēserēbāris, dēserēbāre	is, ea, id dēserēbātur	nōs dēserēbāmur	vōs dēserēbāminī	eī, eae, ea dēserēbantur
Futuro pasivo	ego dēserar	tū dēserēris, dēserēre	is, ea, id dēserētur	nōs dēserēmur	vōs dēserēminī	eī, eae, ea dēserentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego dēseram	ut tū dēserās	ut is, ut ea, ut id dēserat	ut nōs dēserāmus	ut vōs dēserātis	ut eī, ut eae, ut ea dēserant
Pretérito imperfecto	ut ego dēsererem	ut tū dēsererēs	ut is, ut ea, ut id dēsereret	ut nōs dēsererēmus	ut vōs dēsererētis	ut eī, ut eae, ut ea dēsererent
Pretérito perfecto	ut ego dēseruerim	ut tū dēseruerīs	ut is, ut ea, ut id dēseruerit	ut nōs dēseruerīmus	ut vōs dēseruerītis	ut eī, ut eae, ut ea dēseruerint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego dēseruissem	ut tū dēseruissēs	ut is, ut ea, ut id dēseruisset	ut nōs dēseruissēmus	ut vōs dēseruissētis	ut eī, ut eae, ut ea dēseruissent
Presente pasivo	ut ego dēserar	ut tū dēserāris, dēserāre	ut is, ut ea, ut id dēserātur	ut nōs dēserāmur	ut vōs dēserāminī	ut eī, ut eae, ut ea dēserantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego dēsererer	ut tū dēsererēris, dēsererēre	ut is, ut ea, ut id dēsererētur	ut nōs dēsererēmur	ut vōs dēsererēminī	ut eī, ut eae, ut ea dēsererentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) dēsere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) dēserite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) dēseritō	(is, ea, id) dēseritō	― ―	(vōs) dēseritōte	(eī, eae, ea) dēseruntō
Presente pasivo	― ―	(tū) dēserere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) dēseriminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) dēseritor	(is, ea, id) dēseritor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) dēseruntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad