signo
Apariencia
| signo | |
| pronunciación (AFI) | [ˈsiɣ̞no] |
| silabación | sig-no |
| acentuación | llana |
| longitud silábica | bisílaba |
| rima | ig.no |
Etimología 1
[editar]Del latín signum.
Sustantivo masculino
[editar]signo ¦ plural: signos
- 1
- Señal, indicio.
- 2
- Cosa que evoca o representa a otra.
- 3
- Carácter empleado en la escritura.
- 4
- Carácter con que se escribe la música.
- 5 Matemáticas
- Señal de cálculo para indicar la naturaleza de las cantidades.
- 6 Astrología
- Cada una de las doce divisiones del Zodíaco.
- 7
- Destino, hado.
- Sinónimo: sino.
- 8 Lingüística
- Signo lingüístico: Asociación arbitraria entre un significante y un significado y que constituye la unidad mínima de la lengua.
- 9
- Algo característico.
- Sinónimos: insignia, distintivo, marca, señal
Locuciones
[editar]Locuciones con signo [▲▼]
- signo lingüístico
- signo natural: el que indica algo por su analogía o asociación natural
- signo negativo: menos (-), signo de la resta
- signo por costumbre: el que indica o representa algo por tradición
- signo positivo: más (+), signo de la suma
- signo rodado: figura en forma de círculo que constituía un sello de autenticidad para un documento que certificada un honor o privilegio (privilegio rodado).
- radio de los signos
- vasallo de signo servicio
Información adicional
[editar]- Cognados: signo, signar, signatura, significar, significado, significador, significante, significativo, significación, asignar, consignar, designar, persignar, resignar.
Véase también
[editar]Traducciones
[editar]Forma flexiva
[editar]Forma verbal
[editar]- 1
- Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de signar.
| signo | |
| clásico (AFI) | /ˈsig.no/ |
| eclesiástico (AFI) | /ˈsiɲ.ɲo/ |
| silabación | sig-no |
| acentuación | llana |
| longitud silábica | bisílaba |
| rimas | ig.no, iɲ.ɲo |
Etimología 1
[editar]De signum.
Verbo transitivo
[editar]- 1
- Marcar, señalar.
- 2
- Marcar con un signo distintivo, sellar.
- 3
- Acuñar.
- 4
- Indicar, designar.
- 5
- Distinguir, percibir diferencias.
- Uso: literario
Conjugación
[editar]Conjugación de signō, signāre, signāvī, signātum (primera conjugación, regular) [▲▼]
| Formas no personales (verboides) | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Infinitivo activo | signāre, signāvisse | |||||
| Infinitivo pasivo | signārī | |||||
| Participio activo | signāns, signātūrus | |||||
| Participio pasivo | signandus, signātus | |||||
| Gerundio | signandī, signandō, signandum | |||||
| Supino | signātum, signātū | |||||
| Formas personales | ||||||
| Modo indicativo | ||||||
| ego | tū | is, ea, id | nōs | vōs | eī, eae, ea | |
| Presente | ego signō | tū signās | is, ea, id signat | nōs signāmus | vōs signātis | eī, eae, ea signant |
| Pretérito imperfecto | ego signābam | tū signābās | is, ea, id signābat | nōs signābāmus | vōs signābātis | eī, eae, ea signābant |
| Futuro | ego signābō | tū signābis | is, ea, id signābit | nōs signābimus | vōs signābitis | eī, eae, ea signābunt |
| Pretérito perfecto | ego signāvī | tū signāvistī | is, ea, id signāvit | nōs signāvimus | vōs signāvistis | eī, eae, ea signāvērunt, signāvēre |
| Pretérito pluscuamperfecto | ego signāveram | tū signāverās | is, ea, id signāverat | nōs signāverāmus | vōs signāverātis | eī, eae, ea signāverant |
| Futuro perfecto | ego signāverō | tū signāveris | is, ea, id signāverit | nōs signāverimus | vōs signāveritis | eī, eae, ea signāverint |
| Presente pasivo | ego signor | tū signāris, signāre | is, ea, id signātur | nōs signāmur | vōs signāminī | eī, eae, ea signantur |
| Pretérito imperfecto pasivo | ego signābar | tū signābāris, signābāre | is, ea, id signābātur | nōs signābāmur | vōs signābāminī | eī, eae, ea signābantur |
| Futuro pasivo | ego signābor | tū signāberis, signābere | is, ea, id signābitur | nōs signābimur | vōs signābiminī | eī, eae, ea signābuntur |
| Modo subjuntivo | ||||||
| ut ego | ut tū | ut is, ut ea, ut id | ut nōs | ut vōs | ut eī, ut eae, ut ea | |
| Presente | ut ego signem | ut tū signēs | ut is, ut ea, ut id signet | ut nōs signēmus | ut vōs signētis | ut eī, ut eae, ut ea signent |
| Pretérito imperfecto | ut ego signārem | ut tū signārēs | ut is, ut ea, ut id signāret | ut nōs signārēmus | ut vōs signārētis | ut eī, ut eae, ut ea signārent |
| Pretérito perfecto | ut ego signāverim | ut tū signāverīs | ut is, ut ea, ut id signāverit | ut nōs signāverīmus | ut vōs signāverītis | ut eī, ut eae, ut ea signāverint |
| Pretérito pluscuamperfecto | ut ego signāvissem | ut tū signāvissēs | ut is, ut ea, ut id signāvisset | ut nōs signāvissēmus | ut vōs signāvissētis | ut eī, ut eae, ut ea signāvissent |
| Presente pasivo | ut ego signer | ut tū signēris, signēre | ut is, ut ea, ut id signētur | ut nōs signēmur | ut vōs signēminī | ut eī, ut eae, ut ea signentur |
| Pretérito imperfecto pasivo | ut ego signārer | ut tū signārēris, signārēre | ut is, ut ea, ut id signārētur | ut nōs signārēmur | ut vōs signārēminī | ut eī, ut eae, ut ea signārentur |
| Modo imperativo | ||||||
| ― | (tū) | (is, ea, id) | ― | (vōs) | (eī, eae, ea) | |
| Presente | ― ― | (tū) signā | (is, ea, id) ― | ― ― | (vōs) signāte | (eī, eae, ea) ― |
| Futuro | ― ― | (tū) signātō | (is, ea, id) signātō | ― ― | (vōs) signātōte | (eī, eae, ea) signantō |
| Presente pasivo | ― ― | (tū) signāre | (is, ea, id) ― | ― ― | (vōs) signāminī | (eī, eae, ea) ― |
| Futuro pasivo | ― ― | (tū) signātor | (is, ea, id) signātor | ― ― | (vōs) ― | (eī, eae, ea) signantor |
| Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad | ||||||
Referencias y notas
[editar]Categorías:
- Español
- ES:Palabras llanas
- ES:Palabras bisílabas
- ES:Rimas:ig.no
- ES:Palabras provenientes del latín
- ES:Sustantivos masculinos
- ES:Sustantivos
- ES:Sustantivos regulares
- ES:Matemáticas
- ES:Astrología
- ES:Lingüística
- ES:Formas verbales en indicativo
- Latín
- LA:Palabras llanas
- LA:Palabras bisílabas
- LA:Rimas:ig.no
- LA:Rimas:iɲ.ɲo
- ES:Palabras endógenas
- LA:Verbos transitivos
- LA:Verbos
- LA:Términos literarios
- LA:Verbos de la primera conjugación
- LA:Verbos regulares