Ir al contenido

ego

De Wikcionario, el diccionario libre
icono de desambiguación Entradas similares:  Ego
ego
pronunciación (AFI) [ˈeɣ̞o]
silabación e-go
acentuación llana
longitud silábica bisílaba
rima e.go

Etimología

[editar]

Del latín ego ('yo')

Sustantivo masculino

[editar]

ego (singularia tantum)

1 Filosofía, psicología
Conciencia de la persona humana, en especial en cuanto es capaz de percibir la realidad
  • Sinónimo: yo.
2 Psicología
En el modelo estructural de Freud, fuerza psíquica desarrollada de acuerdo al principio de realidad, que media entre las regiones conscientes e inconscientes de la vida psíquica llevando a cabo varias funciones, entre ellas la memoria, la sensación, la defensa psíquica y el análisis racional
3
Valoración positiva que un sujeto hace de sí mismo

Véase también

[editar]

Traducciones

[editar]
Traducciones []
ego
Received Pronunciation (AFI) /ˈiː.ɡəʊ/ Sur de Inglaterra
/ˈɛɡəʊ/ (obsoleto)
General American, Standard Canadian (AFI) /ˈi.ɡoʊ/
Australia (AFI) /ˈiː.ɡəʉ/ Brisbane
[ˈiː.ɡɐʉ]
Nueva Zelanda (AFI) /ˈiː.ɡɐʉ/
longitud silábica bisílaba

Etimología

[editar]

Del latín ego ('yo').

Sustantivo

[editar]

ego (contable e incontable)¦plural: egos

1
Ego.
2 Filosofía, psicología
Ego, yo.
ego
clásico (AFI) /ˈe.goː/
eclesiástico (AFI) /ˈe.go/
clásico (AFI) /ˈe.go/
eclesiástico (AFI) /ˈe.go/
silabación e-go, e-gō
acentuación llana
longitud silábica bisílaba
rimas e.go, e.goː

Etimología

[editar]

Del protoitálico *egō, y este del protoindoeuropeo *éǵ, *h₁eǵ, *h₁eǵ-(o)-H, *h₁eǵ-H-om.[1] Compárese el hitita 𒌑𒊌 (ú-uk, ūk), el sánscrito अहम् (aham), el persa antiguo adam, el griego antiguo ἔγω (egó), el armenio antiguo ես (es), el prusiano antiguo es, as, el lituano , el letón es, el eslavónico eclesiástico азъ (azŭ) (ruso я (ja), polaco ja), el protogermánico *ik, el gótico 𐌹𐌺 (ik), el alemán antiguo ih, el nórdico antiguo ek, el tocario A ñäṣ (m), ñuk (f) y el tocario B ñaś.[1]

Pronombre personal

[editar]
1
Primera persona singular: yo.

Declinación

[editar]
Pronombres personales latinos []
Número Persona Género Nominativo Acusativo Genitivo Dativo Ablativo Posesivo
SingularPrimera ego meī mihi meus, -a, -um
Segunda tuī tibi tuus, -a, -um
Tercera no reflexiva Masculino is eum eius eius
Feminino ea eam
Neutro id id
Tercera reflexiva suī sibi suus, -a, -um
PluralPrimera nōs nōs nostrī, nostrum nōbīs nōbīs noster, -tra, -trum
Segunda vōs vōs vestrī, vestrum vōbīs vōbīs vester, -tra, -trum
Tercera no reflexiva Masculino , eōs eōrum eīs eīs eōrum
Feminino eae eās eārum eārum
Neutro ea ea eōrum eōrum
Tercera reflexiva suī sibi suus, -a, -um
Declinación de egō, egō, egōtipo: irregular, pronombre nominativo []
Singular
Masculino Femenino Neutro
Nominativo m.egō f.egō n.egō
Genitivo m.meī f.meī n.meī
Dativo m.mihī̆ f.mihī̆ n.mihī̆
Acusativo m., mēmē f., mēmē n., mēmē
Ablativo m., mēmē f., mēmē n., mēmē
Vocativo m.egō f.egō n.egō
Plural
Masculino Femenino Neutro
Nominativo m.nōs f.nōs n.nōs
Genitivo m.nostrī, nostrum f.nostrī, nostrum n.nostrī, nostrum
Dativo m.nōbīs f.nōbīs n.nōbīs
Acusativo m.nōs f.nōs n.nōs
Ablativo m.nōbīs f.nōbīs n.nōbīs
Vocativo m.nōs f.nōs n.nōs

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Página 187. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.