vinco

Latín

vinco
clásico (AFI)	/ˈwin.koː/
eclesiástico (AFI)	/ˈvin.ko/
silabación	vin-cō
acentuación	llana
longitud silábica	bisílaba
rimas	in.koː, in.ko

Etimología

Del protoitálico *wink-(e/o-) ("atar"), y este del protoindoeuropeo *ui-n-k- ("doblarse", "doblar", "atar"). Compárese el irlandés antiguo fecht ('batalla'), el sánscrito viviktás ("contener", "incluir"), el griego antiguo εἴκω (eíkō) ("retroceder", "rendirse"), el lituano veĩkti ("trabajar", "superar"), el gótico 𐍅𐌹𐌲𐌰𐌽𐌰 (wigana, 'batalla') y 𐍅𐌰𐌹𐌷𐍃𐍄𐌰 (waihsta, 'esquina'), el nórdico antiguo vega ("batallar", "matar"), el alemán antiguo wehha/wohha ("débil") y el inglés antiguo wucu/wicu ("débil"). → vinciō, vix

Verbo transitivo

1

Conquistar, vencer (a un enemigo en batalla).

2

Ganar, ser vencedor (en una pelea, una disputa, una carrera, la corte, etc.).

3

Triunfar sobre, superar (fuerzas mayores, naturales o condiciones, como el mar, los vientos, el invierno, etc.).

4

Convencer.

5

Demostrar, probar.

Verbo intransitivo

6

Tener éxito, lograr sus deseos.

Locuciones

Locuciones con vincō [▲▼]

• veni, vidi, vici [1] - vine, vi, vencí (Julio César, 47 a. C.)

Conjugación

Conjugación de vincō, vincere, vīcī, victum  (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	vincere, vīcisse
Infinitivo pasivo	vincī
Participio activo	vincēns, victūrus
Participio pasivo	vincendus, victus
Gerundio	vincendī, vincendō, vincendum
Supino	victum, victū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego vincō	tū vincis	is, ea, id vincit	nōs vincimus	vōs vincitis	eī, eae, ea vincunt
Pretérito imperfecto	ego vincēbam	tū vincēbās	is, ea, id vincēbat	nōs vincēbāmus	vōs vincēbātis	eī, eae, ea vincēbant
Futuro	ego vincam	tū vincēs	is, ea, id vincēt	nōs vincēmus	vōs vincētis	eī, eae, ea vincent
Pretérito perfecto	ego vīcī	tū vīcistī	is, ea, id vīcit	nōs vīcimus	vōs vīcistis	eī, eae, ea vīcērunt, vīcēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego vīceram	tū vīcerās	is, ea, id vīcerat	nōs vīcerāmus	vōs vīcerātis	eī, eae, ea vīcerant
Futuro perfecto	ego vīcerō	tū vīceris	is, ea, id vīcerit	nōs vīcerimus	vōs vīceritis	eī, eae, ea vīcerint
Presente pasivo	ego vincor	tū vinceris, vincere	is, ea, id vincitur	nōs vincimur	vōs vinciminī	eī, eae, ea vincuntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego vincēbar	tū vincēbāris, vincēbāre	is, ea, id vincēbātur	nōs vincēbāmur	vōs vincēbāminī	eī, eae, ea vincēbantur
Futuro pasivo	ego vincar	tū vincēris, vincēre	is, ea, id vincētur	nōs vincēmur	vōs vincēminī	eī, eae, ea vincentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego vincam	ut tū vincās	ut is, ut ea, ut id vincat	ut nōs vincāmus	ut vōs vincātis	ut eī, ut eae, ut ea vincant
Pretérito imperfecto	ut ego vincerem	ut tū vincerēs	ut is, ut ea, ut id vinceret	ut nōs vincerēmus	ut vōs vincerētis	ut eī, ut eae, ut ea vincerent
Pretérito perfecto	ut ego vīcerim	ut tū vīcerīs	ut is, ut ea, ut id vīcerit	ut nōs vīcerīmus	ut vōs vīcerītis	ut eī, ut eae, ut ea vīcerint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego vīcissem	ut tū vīcissēs	ut is, ut ea, ut id vīcisset	ut nōs vīcissēmus	ut vōs vīcissētis	ut eī, ut eae, ut ea vīcissent
Presente pasivo	ut ego vincar	ut tū vincāris, vincāre	ut is, ut ea, ut id vincātur	ut nōs vincāmur	ut vōs vincāminī	ut eī, ut eae, ut ea vincantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego vincerer	ut tū vincerēris, vincerēre	ut is, ut ea, ut id vincerētur	ut nōs vincerēmur	ut vōs vincerēminī	ut eī, ut eae, ut ea vincerentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) vince	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) vincite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) vincitō	(is, ea, id) vincitō	― ―	(vōs) vincitōte	(eī, eae, ea) vincuntō
Presente pasivo	― ―	(tū) vincere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) vinciminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) vincitor	(is, ea, id) vincitor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) vincuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad