Ir al contenido

consumo

De Wikcionario, el diccionario libre
icono de desambiguación Entradas similares:  consumó
consumo
pronunciación (AFI) [kõnˈsumo]
silabación con-su-mo
acentuación llana
longitud silábica trisílaba
rima u.mo

Etimología

[editar]

De consumir y el sufijo -o (deverbal).

Sustantivo masculino

[editar]

consumo¦plural: consumos

1
Acción o efecto de consumir (uso de alimentos u otros bienes).[1]
2
Acción o efecto de consumir (uso de energía).[1]
3
Hablando de caudales, de juros, libranzas o créditos contra la Real Hacienda: extinción.[2]
  • Uso: anticuado
4
En plural (consumos): Impuesto municipal a la introducción de diversos géneros en una población que serán vendidos o consumidos en ella.[1]

Locuciones

[editar]

Véase también

[editar]

Traducciones

[editar]
Traducciones []

Forma flexiva

[editar]

Forma verbal

[editar]
1
Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de consumir.
2
Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de consumar.
cōnsūmō
clásico (AFI) [kõːˈsuː.moː]
[kɔnˈsuː.moː]

Etimología

[editar]

Del prefijo con- y sūmō ('tomar').[3]

Verbo transitivo

[editar]
1
Destruir, desgastar, descomponer, consumir (cosas materiales).[3]
b
Hacer más pequeño, achicar, reducir.[3]
c
Gastar completamente, consumir, extinguir, agotar, acabar.[3]
2
Poner fin, acabar (con), disipar, inutilizar, destruir, consumir (cosas inmateriales).[3]
b
Acabar (con la vida de), causar la muerte, matar.[3]
c Derecho
Anular (un derecho, un acuerdo, etc.).[3]
3
Debilitar extremamente, postrar, agotar.[3]
4
Comer, devorar, consumir.[3]
b
Tomar, consumir (medicamentos).[3]
5
Gastar, consumir, emplear, ocupar, dedicar (tiempo, fuerzas, dinero, etc., para lograr algo).[3]
6
Gastar o emplear mal, desgastar, malgastar, desperdiciar, derrochar, etc.[3]

Conjugación

[editar]
Conjugación de cōnsūmō, cōnsūmere, cōnsūmpsī, cōnsūmptum(tercera conjugación, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo cōnsūmere, cōnsūmpsisse
Infinitivo pasivo cōnsūmī
Participio activo cōnsūmēns, cōnsūmptūrus
Participio pasivo cōnsūmendus, cōnsūmptus
Gerundio cōnsūmendī, cōnsūmendō, cōnsūmendum
Supino cōnsūmptum, cōnsūmptū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egocōnsūmō cōnsūmis is, ea, idcōnsūmit nōscōnsūmimus vōscōnsūmitis eī, eae, eacōnsūmunt
Pretérito imperfecto egocōnsūmēbam cōnsūmēbās is, ea, idcōnsūmēbat nōscōnsūmēbāmus vōscōnsūmēbātis eī, eae, eacōnsūmēbant
Futuro egocōnsūmam cōnsūmēs is, ea, idcōnsūmēt nōscōnsūmēmus vōscōnsūmētis eī, eae, eacōnsūment
Pretérito perfecto egocōnsūmpsī cōnsūmpsistī is, ea, idcōnsūmpsit nōscōnsūmpsimus vōscōnsūmpsistis eī, eae, eacōnsūmpsērunt, cōnsūmpsēre
Pretérito pluscuamperfecto egocōnsūmpseram cōnsūmpserās is, ea, idcōnsūmpserat nōscōnsūmpserāmus vōscōnsūmpserātis eī, eae, eacōnsūmpserant
Futuro perfecto egocōnsūmpserō cōnsūmpseris is, ea, idcōnsūmpserit nōscōnsūmpserimus vōscōnsūmpseritis eī, eae, eacōnsūmpserint
Presente pasivo egocōnsūmor cōnsūmeris, cōnsūmere is, ea, idcōnsūmitur nōscōnsūmimur vōscōnsūmiminī eī, eae, eacōnsūmuntur
Pretérito imperfecto pasivo egocōnsūmēbar cōnsūmēbāris, cōnsūmēbāre is, ea, idcōnsūmēbātur nōscōnsūmēbāmur vōscōnsūmēbāminī eī, eae, eacōnsūmēbantur
Futuro pasivo egocōnsūmar cōnsūmēris, cōnsūmēre is, ea, idcōnsūmētur nōscōnsūmēmur vōscōnsūmēminī eī, eae, eacōnsūmentur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egocōnsūmam ut tūcōnsūmās ut is, ut ea, ut idcōnsūmat ut nōscōnsūmāmus ut vōscōnsūmātis ut eī, ut eae, ut eacōnsūmant
Pretérito imperfecto ut egocōnsūmerem ut tūcōnsūmerēs ut is, ut ea, ut idcōnsūmeret ut nōscōnsūmerēmus ut vōscōnsūmerētis ut eī, ut eae, ut eacōnsūmerent
Pretérito perfecto ut egocōnsūmpserim ut tūcōnsūmpserīs ut is, ut ea, ut idcōnsūmpserit ut nōscōnsūmpserīmus ut vōscōnsūmpserītis ut eī, ut eae, ut eacōnsūmpserint
Pretérito pluscuamperfecto ut egocōnsūmpsissem ut tūcōnsūmpsissēs ut is, ut ea, ut idcōnsūmpsisset ut nōscōnsūmpsissēmus ut vōscōnsūmpsissētis ut eī, ut eae, ut eacōnsūmpsissent
Presente pasivo ut egocōnsūmar ut tūcōnsūmāris, cōnsūmāre ut is, ut ea, ut idcōnsūmātur ut nōscōnsūmāmur ut vōscōnsūmāminī ut eī, ut eae, ut eacōnsūmantur
Pretérito imperfecto pasivo ut egocōnsūmerer ut tūcōnsūmerēris, cōnsūmerēre ut is, ut ea, ut idcōnsūmerētur ut nōscōnsūmerēmur ut vōscōnsūmerēminī ut eī, ut eae, ut eacōnsūmerentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)cōnsūme (is, ea, id) (vōs)cōnsūmite (eī, eae, ea)
Futuro (tū)cōnsūmitō (is, ea, id)cōnsūmitō (vōs)cōnsūmitōte (eī, eae, ea)cōnsūmuntō
Presente pasivo (tū)cōnsūmere (is, ea, id) (vōs)cōnsūmiminī (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū)cōnsūmitor (is, ea, id)cōnsūmitor (vōs) (eī, eae, ea)cōnsūmuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 3 «consumo» en Diccionario de la lengua española. Editorial: Real Academia Española, Asociación de Academias de la Lengua Española y Espasa. 23.ª ed, Madrid, 2014.
  2. «consumo» en Diccionario de la lengua castellana (RAE). Página 271. Editorial: Sucesores de Hernando. 14.ª ed, Madrid, 1914.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.