Ir al contenido

opugnar

De Wikcionario, el diccionario libre
opugnar
pronunciación (AFI) [opuɣ̞ˈnaɾ]
silabación o-pug-nar
acentuación aguda
longitud silábica trisílaba
rima

Etimología

[editar]

Del latín oppugnāre ('asaltar').

Verbo transitivo

[editar]
1
Hacer oposición violentamente.[1]
2
Asaltar un lugar o ejército.[1]
3
Oponerse a.[1]
  • Uso: figurado.

Conjugación

[editar]
Conjugación de opugnarparadigma: amar (regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo opugnar haber opugnado
Gerundio opugnando habiendo opugnado
Participio opugnado
Formas personales
Modo indicativo
yo vos él, ella, usted nosotros vosotros ustedes, ellos
Presente yoopugno opugnas vosopugnás él, ella, ustedopugna nosotrosopugnamos vosotrosopugnáis ustedes, ellosopugnan
Pretérito imperfecto yoopugnaba opugnabas vosopugnabas él, ella, ustedopugnaba nosotrosopugnábamos vosotrosopugnabais ustedes, ellosopugnaban
Pretérito perfecto yoopugné opugnaste vosopugnaste él, ella, ustedopugnó nosotrosopugnamos vosotrosopugnasteis ustedes, ellosopugnaron
Pretérito pluscuamperfecto yohabía opugnado habías opugnado voshabías opugnado él, ella, ustedhabía opugnado nosotroshabíamos opugnado vosotroshabíais opugnado ustedes, elloshabían opugnado
Pretérito perfecto compuesto yohe opugnado has opugnado voshas opugnado él, ella, ustedha opugnado nosotroshemos opugnado vosotroshabéis opugnado ustedes, elloshan opugnado
Futuro yoopugnaré opugnarás vosopugnarás él, ella, ustedopugnará nosotrosopugnaremos vosotrosopugnaréis ustedes, ellosopugnarán
Futuro compuesto yohabré opugnado habrás opugnado voshabrás opugnado él, ella, ustedhabrá opugnado nosotroshabremos opugnado vosotroshabréis opugnado ustedes, elloshabrán opugnado
Pretérito anterior yohube opugnado hubiste opugnado voshubiste opugnado él, ella, ustedhubo opugnado nosotroshubimos opugnado vosotroshubisteis opugnado ustedes, elloshubieron opugnado
Modo condicional
yo vos él, ella, usted nosotros vosotros ustedes, ellos
Condicional simple yoopugnaría opugnarías vosopugnarías él, ella, ustedopugnaría nosotrosopugnaríamos vosotrosopugnaríais ustedes, ellosopugnarían
Condicional compuesto yohabría opugnado habrías opugnado voshabrías opugnado él, ella, ustedhabría opugnado nosotroshabríamos opugnado vosotroshabríais opugnado ustedes, elloshabrían opugnado
Modo subjuntivo
que yo que tú que vos que él, que ella, que usted que nosotros que vosotros que ustedes, que ellos
Presente que yoopugne que túopugnes que vosopugnes, opugnés que él, que ella, que ustedopugne que nosotrosopugnemos que vosotrosopugnéis que ustedes, que ellosopugnen
Pretérito imperfecto que yoopugnara, opugnase que túopugnaras, opugnases que vosopugnaras, opugnases que él, que ella, que ustedopugnara, opugnase que nosotrosopugnáramos, opugnásemos que vosotrosopugnarais, opugnaseis que ustedes, que ellosopugnaran, opugnasen
Pretérito perfecto que yohaya opugnado que túhayas opugnado que voshayas opugnado que él, que ella, que ustedhaya opugnado que nosotroshayamos opugnado que vosotroshayáis opugnado que ustedes, que elloshayan opugnado
Pretérito pluscuamperfecto que yohubiera opugnado, hubiese opugnado que túhubieras opugnado, hubieses opugnado que voshubieras opugnado, hubieses opugnado que él, que ella, que ustedhubiera opugnado, hubiese opugnado que nosotroshubiéramos opugnado, hubiésemos opugnado que vosotroshubierais opugnado, hubieseis opugnado que ustedes, que elloshubieran opugnado, hubiesen opugnado
Futuro que yoopugnare que túopugnares que vosopugnares que él, que ella, que ustedopugnare que nosotrosopugnáremos que vosotrosopugnareis que ustedes, que ellosopugnaren
Futuro compuesto que yohubiere opugnado que túhubieres opugnado que voshubieres opugnado que él, que ella, que ustedhubiere opugnado que nosotroshubiéremos opugnado que vosotroshubiereis opugnado que ustedes, que elloshubieren opugnado
Modo imperativo
(tú) (vos) (usted) (nosotros) (vosotros) (ustedes)
Presente (tú)opugna (vos)opugná (usted)opugne (nosotros)opugnemos (vosotros)opugnad (ustedes)opugnen
Leyenda: † arcaico, x no normativo, PART se usa más como participio, ADJ se usa más como adjetivo, cambio ortográfico, irregularidad

Traducciones

[editar]
Traducciones []
opugnar
oriental (AFI) [u.puŋˈna]
noroccidental (AFI) [o.puŋˈna]
Valencia (AFI) [o.puŋˈnaɾ]
homófonos opugnà

Etimología

[editar]

Del latín oppugnāre ('asaltar'). Atestiguado desde 1839.[2]

Verbo transitivo

[editar]
1
Asaltar, atacar o combatir.
2
Refutar (una idea, opinión &c.)
  • Uso: figurado.

Conjugación

[editar]
Conjugación de opugnarparadigma: amar (regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo opugnar haver opugnat
Gerundio opugnant havent opugnat
Participio opugnat
Formas personales
Modo indicativo
jo tu el, ella, vostè nosaltres vosaltres, vós ells, elles, vostès
Presente joopugno, opugne, opugni, opugn tuopugnes el, ella, vostèopugna nosaltresopugnem, opugnam vosaltres, vósopugneu, opugnau ells, elles, vostèsopugnen
Pretérito imperfecto joopugnava tuopugnaves el, ella, vostèopugnava nosaltresopugnàvem vosaltres, vósopugnàveu ells, elles, vostèsopugnaven
Pretérito perfecto joopugní tuopugnares el, ella, vostèopugnà nosaltresopugnàrem vosaltres, vósopugnàreu ells, elles, vostèsopugnaren
Pretérito perifrástico jovaig opugnat tuvas opugnat, vares opugnat el, ella, vostèva opugnat nosaltresvem opugnat, vàrem opugnat vosaltres, vósvau opugnat, vàreu opugnat ells, elles, vostèsvan opugnat, varen opugnat
Pretérito pluscuamperfecto johavia opugnat tuhavies opugnat el, ella, vostèhavia opugnat nosaltreshavíem opugnat vosaltres, vóshavíeu opugnat ells, elles, vostèshavien opugnat
Pretérito perfecto compuesto johe opugnat tuhas opugnat el, ella, vostèha opugnat nosaltreshem opugnat, havem opugnat vosaltres, vósheu opugnat, haveu opugnat ells, elles, vostèshan opugnat
Futuro joopugnaré tuopugnaràs el, ella, vostèopugnarà nosaltresopugnarem vosaltres, vósopugnareu ells, elles, vostèsopugnaran
Futuro compuesto johauré opugnat tuhubràs opugnat el, ella, vostèhaurà opugnat nosaltreshaurem opugnat vosaltres, vóshaureu opugnat ells, elles, vostèshauran opugnat
Pretérito anterior johaguí opugnat, vaig haver opugnat tuhagueres opugnat, vas haver opugnat, vares haver opugnat el, ella, vostèhagué opugnat, va haver opugnat nosaltreshaguérem opugnat, vem haver opugnat, vàrem haver opugnat vosaltres, vóshaguéreu opugnat, vau haver opugnat, vàreu haver opugnat ells, elles, vostèshagueren opugnat, van haver opugnat, varen haver opugnat
Modo condicional
jo tu el, ella, vostè nosaltres vosaltres, vós ells, elles, vostès
Condicional simple joopugnaria tuopugnaries el, ella, vostèopugnaria nosaltresopugnaríem vosaltres, vósopugnaríeu ells, elles, vostèsopugnarien
Condicional compuesto johauria opugnat, haguera opugnat tuhauries opugnat, hagueres opugnat el, ella, vostèhauria opugnat, haguera opugnat nosaltreshauríem opugnat, haguérem opugnat vosaltres, vóshauríeu opugnat, haguéreu opugnat ells, elles, vostèshaurien opugnat, hagueren opugnat
Modo subjuntivo
que jo que tu que el, que ella, que vostè que nosaltres que vosaltres, que vós que ells, que elles, que vostès
Presente que joopugni, opugne que tuopugnis, opugnes que el, que ella, que vostèopugni, opugne que nosaltresopugnem que vosaltres, que vósopugneu que ells, que elles, que vostèsopugnin, opugnen
Pretérito imperfecto que joopugnés, opugnàs, opugnara que tuopugnessis, opugnesses, opugnassis, opugnasses, opugnares que el, que ella, que vostèopugnés, opugnàs, opugnara que nosaltresopugnéssim, opugnéssem, opugnàssim, opugnàssem, opugnàrem que vosaltres, que vósopugnéssiu, opugnésseu, opugnàssiu, opugnàsseu, opugnàreu que ells, que elles, que vostèsopugnessin, opugnessen, opugnassin, opugnassen, opugnaren
Pretérito perfecto que johagi opugnat, haja opugnat que tuhagis opugnat, hages opugnat que el, que ella, que vostèhagi opugnat, haja opugnat que nosaltreshàgim opugnat, hàgem opugnat que vosaltres, que vóshàgiu opugnat, hàgeu opugnat que ells, que elles, que vostèshagin opugnat, hagen opugnat
Pretérito perifrástico que jovagi opugnat, vaja opugnat que tuvagis opugnat, vages opugnat que el, que ella, que vostèvagi opugnat, vaja opugnat que nosaltresvàgim opugnat, vàgem opugnat que vosaltres, que vósvàgiu opugnat, vàgeu opugnat que ells, que elles, que vostèsvagin opugnat, vagen opugnat
Pretérito pluscuamperfecto que johagués opugnat, haguera opugnat que tuhaguessis opugnat, haguesses opugnat, hagueres opugnat que el, que ella, que vostèhagués opugnat, haguera opugnat que nosaltreshaguéssim opugnat, haguéssem opugnat, haguérem opugnat que vosaltres, que vóshaguéssiu opugnat, haguésseu opugnat, haguéreu opugnat que ells, que elles, que vostèshaguessin opugnat, haguessen opugnat, hagueren opugnat
Pretérito anterior que jovagi haver opugnat, vaja haver opugnat que tuvagis haver opugnat, vages haver opugnat que el, que ella, que vostèvagi haver opugnat, vaja haver opugnat que nosaltresvàgim haver opugnat, vàgem haver opugnat que vosaltres, que vósvàgiu haver opugnat, vàgeu haver opugnat que ells, que elles, que vostèsvagin haver opugnat, vagen haver opugnat
Modo imperativo
(tu) (vostè) (nosaltres) (vosaltres, vós) (vostès)
Presente (tu)opugna (vostè)opugni, opugne (nosaltres)opugnem (vosaltres)opugneu, opugnau (vostès)opugnin, opugnen
Leyenda: † arcaico, x no normativo, PART se usa más como participio, ADJ se usa más como adjetivo, cambio ortográfico, irregularidad

Gallego

[editar]
opugnar
no gheadante (AFI) [opuɣ̞ˈnaɾ]
gheadante (AFI) [opuħˈnaɾ]
silabación o-pug-nar
acentuación aguda
longitud silábica trisílaba
rima

Etimología

[editar]

Del latín oppugnāre ('asaltar').

Verbo transitivo

[editar]
1
Asaltar, atacar o combatir.
2
Oponerse a.
3
Refutar (una idea, opinión &c.)

Conjugación

[editar]
Conjugación de opugnarparadigma: amar (regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo opugnar ter opugnado
Gerundio opugnando tendo opugnado
Participio opugnado
Formas personales
Modo infinitivo
por . eu por . tu por . ele, por . ela, por . vostede por . nós por . vós por . vostedes, por . eles, por . elas
Infinitivo simple por . euopugnar por . tiopugnares por . ele, por . ela, por . vostedeopugnar por . nósopugnarmos por . vósopugnardes por . vostedes, por . eles, por . elasopugnaren
Infinitivo compuesto por . euter opugnado por . titeres opugnado por . ele, por . ela, por . vostedeter opugnado por . nóstermos opugnado por . vósterdes opugnado por . vostedes, por . eles, por . elasteren opugnado
Modo indicativo
eu tu ele, ela, vostede nós vós vostedes, eles, elas
Presente euopugno tiopugnas el, el, vostedeopugna nósopugnamos vósopugnades vostedes, eles, elasopugnan
Pretérito imperfecto euopugnaba tiopugnabas el, el, vostedeopugnaba nósopugnabamos vósopugnabades vostedes, eles, elasopugnaban
Pretérito perfecto euopugnei tiopugnaches el, el, vostedeopugnou nósopugnamos vósopugnastes vostedes, eles, elasopugnaron
Pretérito pluscuamperfecto euopugnara tiopugnaras el, el, vostedeopugnara nósopugnaramos vósopugnarades vostedes, eles, elasopugnaran
Pretérito perfecto compuesto euteño opugnado tites opugnado el, el, vostedeten opugnado nóstemos opugnado vóstendes opugnado vostedes, eles, elasteñen opugnado
Pretérito pluscuamperfecto compuesto eutiña opugnado titiñas opugnado el, el, vostedetiña opugnado nóstiñamos opugnado vóstiñades opugnado vostedes, eles, elastiñan opugnado
Futuro euopugnarei tiopugnarás el, el, vostedeopugnará nósopugnaremos vósopugnaredes vostedes, eles, elasopugnarán
Futuro compuesto euterei opugnado titerás opugnado el, el, vostedeterá opugnado nósteremos opugnado vósteredes opugnado vostedes, eles, elasterán opugnado
Pretérito anterior eutiven opugnado titiveches opugnado el, el, vostedetivo opugnado nóstivemos opugnado vóstivestes opugnado vostedes, eles, elastiveron opugnado
Modo condicional
eu tu ele, ela, vostede nós vós vostedes, eles, elas
Condicional simple euopugnaría tiopugnarías el, el, vostedeopugnaría nósopugnariamos vósopugnariades vostedes, eles, elasopugnarían
Condicional compuesto eutería opugnado titerías opugnado el, el, vostedetería opugnado nósteriamos opugnado vósteriades opugnado vostedes, eles, elasterían opugnado
Modo subjuntivo
que eu que tu que ele, que ela, que vostede que nós que vós que vostedes, que eles, que elas
Presente que euopugne que tiopugnes que ele, que ela, que vostedeopugne que nósopugnemos que vósopugnedes que vostedes, que eles, que elasopugnen
Pretérito imperfecto que euopugnase que tiopugnases que ele, que ela, que vostedeopugnase que nósopugnásemos que vósopugnásedes que vostedes, que eles, que elasopugnasen
Pretérito perfecto que euteña opugnado que titeñas opugnado que ele, que ela, que vostedeteña opugnado que nósteñamos opugnado que vósteñades opugnado que vostedes, que eles, que elasteñan opugnado
Pretérito pluscuamperfecto que eutivese opugnado que titiveses opugnado que ele, que ela, que vostedetivese opugnado que nóstivésemos opugnado que vóstivésedes opugnado que vostedes, que eles, que elastivesen opugnado
Futuro que euopugnar que tiopugnares que ele, que ela, que vostedeopugnar que nósopugnarmos que vósopugnardes que vostedes, que eles, que elasopugnaren
Futuro compuesto que eutiver opugnado que titiveres opugnado que ele, que ela, que vostedetiver opugnado que nóstivermos opugnado que vóstiverdes opugnado que vostedes, que eles, que elastiveren opugnado
Modo imperativo
(tu) (vostede) (nós) (vós) (vostedes)
Presente (ti)opugna (vostede)opugne (nós)opugnemos (vós)opugnade (vostedes)opugnen
Leyenda: † arcaico, x no normativo, PART se usa más como participio, ADJ se usa más como adjetivo, cambio ortográfico, irregularidad
opugnar
pronunciación falta agregar

Etimología

[editar]

Del latín oppugnāre ('asaltar').

Verbo transitivo

[editar]
1
Asaltar, atacar o combatir.
2
Oponerse a.
3
Refutar (una idea, opinión &c.)

Conjugación

[editar]
Conjugación de opugnarparadigma: amar (regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo opugnar ter opugnado
Gerundio opugnando tendo opugnado
Participio opugnado
Formas personales
Modo infinitivo
por . eu por . tu por . ele, por . ela, por . você por . nós por . vós por . vocês, por . eles, por . elas
Infinitivo simple por . euopugnar por . tuopugnares por . ele, por . ela, por . vocêopugnar por . nósopugnarmos por . vósopugnardes por . vocês, por . eles, por . elasopugnarem
Infinitivo compuesto por . euter opugnado por . tuteres opugnado por . ele, por . ela, por . vocêter opugnado por . nóstermos opugnado por . vósterdes opugnado por . vocês, por . eles, por . elasterem opugnado
Modo indicativo
eu tu ele, ela, você nós vós vocês, eles, elas
Presente euopugno tuopugnas ele, ela, vocêopugna nósopugnamos vósopugnais vocês, eles, elasopugnam
Pretérito imperfecto euopugnava tuopugnavas ele, ela, vocêopugnava nósopugnávamos vósopugnáveis vocês, eles, elasopugnavam
Pretérito perfecto euopugnei tuopugnaste ele, ela, vocêopugnou nósopugnamosBR, opugnámosPT vósopugnastes vocês, eles, elasopugnaram
Pretérito pluscuamperfecto euopugnara tuopugnaras ele, ela, vocêopugnara nósopugnáramos vósopugnáreis vocês, eles, elasopugnaram
Pretérito perfecto compuesto eutenho opugnado tutens opugnado ele, ela, vocêtem opugnado nóstemos opugnado vóstendes opugnado vocês, eles, elastêm opugnado
Pretérito pluscuamperfecto compuesto eutinha opugnado tutinhas opugnado ele, ela, vocêtinha opugnado nóstínhamos opugnado vóstínheis opugnado vocês, eles, elastinham opugnado
Futuro euopugnarei tuopugnarás ele, ela, vocêopugnará nósopugnaremos vósopugnareis vocês, eles, elasopugnarão
Futuro compuesto euterei opugnado tuterás opugnado ele, ela, vocêterá opugnado nósteremos opugnado vóstereis opugnado vocês, eles, elasterão opugnado
Pretérito anterior eutive opugnado tutiveste opugnado ele, ela, vocêteve opugnado nóstivemos opugnado vóstivestes opugnado vocês, eles, elastiveram opugnado
Modo condicional
eu tu ele, ela, você nós vós vocês, eles, elas
Condicional simple euopugnaria tuopugnarias ele, ela, vocêopugnaria nósopugnaríamos vósopugnaríeis vocês, eles, elasopugnariam
Condicional compuesto euteria opugnado tuterias opugnado ele, ela, vocêteria opugnado nósteríamos opugnado vósteríeis opugnado vocês, eles, elasteriam opugnado
Modo subjuntivo
que eu que tu que ele, que ela, que você que nós que vós que vocês, que eles, que elas
Presente que euopugne que tuopugnes que ele, que ela, que vocêopugne que nósopugnemos que vósopugneis que vocês, que eles, que elasopugnem
Pretérito imperfecto que euopugnasse que tuopugnasses que ele, que ela, que vocêopugnasse que nósopugnássemos que vósopugnásseis que vocês, que eles, que elasopugnassem
Pretérito perfecto que eutenha opugnado que tutenhas opugnado que ele, que ela, que vocêtenha opugnado que nóstenhamos opugnado que vóstenhais opugnado que vocês, que eles, que elastenham opugnado
Pretérito pluscuamperfecto que eutivesse opugnado que tutivesses opugnado que ele, que ela, que vocêtivesse opugnado que nóstivéssemos opugnado que vóstivésseis opugnado que vocês, que eles, que elastivessem opugnado
Futuro que euopugnar que tuopugnares que ele, que ela, que vocêopugnar que nósopugnarmos que vósopugnardes que vocês, que eles, que elasopugnarem
Futuro compuesto que eutiver opugnado que tutiveres opugnado que ele, que ela, que vocêtiver opugnado que nóstivermos opugnado que vóstiverdes opugnado que vocês, que eles, que elastiverem opugnado
Modo imperativo
(tu) (você) (nós) (vós) (vocês)
Presente (tu)opugna (você)opugne (nós)opugnemos (vós)opugnai (vocês)opugnem
Leyenda: † arcaico, x no normativo, PART se usa más como participio, ADJ se usa más como adjetivo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 3 «opugnar» en Diccionario de la lengua española. Editorial: Real Academia Española, Asociación de Academias de la Lengua Española y Espasa. 22.ª ed, Madrid, 2001.
  2. «opugnar» en Gran diccionari de la llengua catalana. Editorial: Institut d'Estudis Catalans. Barcelona, 1998.