Ir al contenido

opugnar

De Wikcionario, el diccionario libre
opugnar
pronunciación (AFI) [opuɣ̞ˈnaɾ]
silabación o-pug-nar
acentuación aguda
longitud silábica trisílaba
rima aɾ

Etimología

[editar]

Del latín oppugnāre ('asaltar').

Verbo transitivo

[editar]
1
Hacer oposición violentamente.[1]
2
Asaltar un lugar o ejército.[1]
3
Oponerse a.[1]
  • Uso: figurado.

Conjugación

[editar]
Conjugación de opugnar  paradigma: amar (regular) [▲▼]
Formas no personales (verboides)
Infinitivo opugnar haber opugnado
Gerundio opugnando habiendo opugnado
Participio opugnado
Formas personales
Modo indicativo
yo tú vos él, ella, usted nosotros vosotros ustedes, ellos
Presente yo opugno tú opugnas vos opugnás él, ella, usted opugna nosotros opugnamos vosotros opugnáis ustedes, ellos opugnan
Pretérito imperfecto yo opugnaba tú opugnabas vos opugnabas él, ella, usted opugnaba nosotros opugnábamos vosotros opugnabais ustedes, ellos opugnaban
Pretérito perfecto yo opugné tú opugnaste vos opugnaste él, ella, usted opugnó nosotros opugnamos vosotros opugnasteis ustedes, ellos opugnaron
Pretérito pluscuamperfecto yo había opugnado tú habías opugnado vos habías opugnado él, ella, usted había opugnado nosotros habíamos opugnado vosotros habíais opugnado ustedes, ellos habían opugnado
Pretérito perfecto compuesto yo he opugnado tú has opugnado vos has opugnado él, ella, usted ha opugnado nosotros hemos opugnado vosotros habéis opugnado ustedes, ellos han opugnado
Futuro yo opugnaré tú opugnarás vos opugnarás él, ella, usted opugnará nosotros opugnaremos vosotros opugnaréis ustedes, ellos opugnarán
Futuro compuesto yo habré opugnado tú habrás opugnado vos habrás opugnado él, ella, usted habrá opugnado nosotros habremos opugnado vosotros habréis opugnado ustedes, ellos habrán opugnado
Pretérito anterior† yo hube opugnado tú hubiste opugnado vos hubiste opugnado él, ella, usted hubo opugnado nosotros hubimos opugnado vosotros hubisteis opugnado ustedes, ellos hubieron opugnado
Modo condicional
yo tú vos él, ella, usted nosotros vosotros ustedes, ellos
Condicional simple yo opugnaría tú opugnarías vos opugnarías él, ella, usted opugnaría nosotros opugnaríamos vosotros opugnaríais ustedes, ellos opugnarían
Condicional compuesto yo habría opugnado tú habrías opugnado vos habrías opugnado él, ella, usted habría opugnado nosotros habríamos opugnado vosotros habríais opugnado ustedes, ellos habrían opugnado
Modo subjuntivo
que yo que tú que vos que él, que ella, que usted que nosotros que vosotros que ustedes, que ellos
Presente que yo opugne que tú opugnes que vos opugnes, opugnés que él, que ella, que usted opugne que nosotros opugnemos que vosotros opugnéis que ustedes, que ellos opugnen
Pretérito imperfecto que yo opugnara, opugnase que tú opugnaras, opugnases que vos opugnaras, opugnases que él, que ella, que usted opugnara, opugnase que nosotros opugnáramos, opugnásemos que vosotros opugnarais, opugnaseis que ustedes, que ellos opugnaran, opugnasen
Pretérito perfecto que yo haya opugnado que tú hayas opugnado que vos hayas opugnado, hayás opugnado que él, que ella, que usted haya opugnado que nosotros hayamos opugnado que vosotros hayáis opugnado que ustedes, que ellos hayan opugnado
Pretérito pluscuamperfecto que yo hubiera opugnado, hubiese opugnado que tú hubieras opugnado, hubieses opugnado que vos hubieras opugnado, hubieses opugnado que él, que ella, que usted hubiera opugnado, hubiese opugnado que nosotros hubiéramos opugnado, hubiésemos opugnado que vosotros hubierais opugnado, hubieseis opugnado que ustedes, que ellos hubieran opugnado, hubiesen opugnado
Futuro† que yo opugnare que tú opugnares que vos opugnares que él, que ella, que usted opugnare que nosotros opugnáremos que vosotros opugnareis que ustedes, que ellos opugnaren
Futuro compuesto† que yo hubiere opugnado que tú hubieres opugnado que vos hubieres opugnado que él, que ella, que usted hubiere opugnado que nosotros hubiéremos opugnado que vosotros hubiereis opugnado que ustedes, que ellos hubieren opugnado
Modo imperativo
― (tú) (vos) (usted) (nosotros) (vosotros) (ustedes)
Presente ― ― (tú) opugna (vos) opugná (usted) opugne (nosotros) opugnemos (vosotros) opugnad (ustedes) opugnen
Leyenda: † arcaico, x no normativo, PART se usa más como participio, ADJ se usa más como adjetivo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Traducciones

[editar]
Traducciones [▲▼]
opugnar
central (AFI) [u.puŋˈna]
valenciano (AFI) [o.puŋˈnaɾ]
baleárico (AFI) [o.puŋˈna]
acentuación aguda
longitud silábica trisílaba
homófonos opugnà

Etimología

[editar]

Del latín oppugnāre ('asaltar'). Atestiguado desde 1839.[2]

Verbo transitivo

[editar]
1
Asaltar, atacar o combatir.
2
Refutar (una idea, opinión &c.)
  • Uso: figurado.

Conjugación

[editar]
Conjugación de opugnar  paradigma: amar (regular) [▲▼]
Formas no personales (verboides)
Infinitivo opugnar haver opugnat
Gerundio opugnant havent opugnat
Participio opugnat
Formas personales
Modo indicativo
jo tu ell, ella, vostè nosaltres vosaltres, vós ells, elles, vostès
Presente jo opugno, opugne, opugni, opugn tu opugnes ell, ella, vostè opugna nosaltres opugnem, opugnam vosaltres, vós opugneu, opugnau ells, elles, vostès opugnen
Pretérito imperfecto jo opugnava tu opugnaves ell, ella, vostè opugnava nosaltres opugnàvem vosaltres, vós opugnàveu ells, elles, vostès opugnaven
Pretérito perfecto jo opugní tu opugnares ell, ella, vostè opugnà nosaltres opugnàrem vosaltres, vós opugnàreu ells, elles, vostès opugnaren
Pretérito perifrástico jo vaig opugnar tu vas opugnar, vares opugnar ell, ella, vostè va opugnar nosaltres vem opugnar, vàrem opugnar vosaltres, vós vau opugnar, vàreu opugnar ells, elles, vostès van opugnar, varen opugnar
Pretérito pluscuamperfecto jo havia opugnat tu havies opugnat ell, ella, vostè havia opugnat nosaltres havíem opugnat vosaltres, vós havíeu opugnat ells, elles, vostès havien opugnat
Pretérito perfecto compuesto jo he opugnat tu has opugnat ell, ella, vostè ha opugnat nosaltres hem opugnat, havem opugnat vosaltres, vós heu opugnat, haveu opugnat ells, elles, vostès han opugnat
Futuro jo opugnaré tu opugnaràs ell, ella, vostè opugnarà nosaltres opugnarem vosaltres, vós opugnareu ells, elles, vostès opugnaran
Futuro compuesto jo hauré opugnat tu hauràs opugnat ell, ella, vostè haurà opugnat nosaltres haurem opugnat vosaltres, vós haureu opugnat ells, elles, vostès hauran opugnat
Pretérito anterior† jo haguí opugnat, vaig haver opugnat tu hagueres opugnat, vas haver opugnat, vares haver opugnat ell, ella, vostè hagué opugnat, va haver opugnat nosaltres haguérem opugnat, vem haver opugnat, vàrem haver opugnat vosaltres, vós haguéreu opugnat, vau haver opugnat, vàreu haver opugnat ells, elles, vostès hagueren opugnat, van haver opugnat, varen haver opugnat
Modo condicional
jo tu ell, ella, vostè nosaltres vosaltres, vós ells, elles, vostès
Condicional simple jo opugnaria tu opugnaries ell, ella, vostè opugnaria nosaltres opugnaríem vosaltres, vós opugnaríeu ells, elles, vostès opugnarien
Condicional compuesto jo hauria opugnat, haguera opugnat tu hauries opugnat, hagueres opugnat ell, ella, vostè hauria opugnat, haguera opugnat nosaltres hauríem opugnat, haguérem opugnat vosaltres, vós hauríeu opugnat, haguéreu opugnat ells, elles, vostès haurien opugnat, hagueren opugnat
Modo subjuntivo
que jo que tu que ell, que ella, que vostè que nosaltres que vosaltres, que vós que ells, que elles, que vostès
Presente que jo opugni, opugne que tu opugnis, opugnes que ell, que ella, que vostè opugni, opugne que nosaltres opugnem que vosaltres, que vós opugneu que ells, que elles, que vostès opugnin, opugnen
Pretérito imperfecto que jo opugnés, opugnàs, opugnara que tu opugnessis, opugnesses, opugnassis, opugnasses, opugnares que ell, que ella, que vostè opugnés, opugnàs, opugnara que nosaltres opugnéssim, opugnéssem, opugnàssim, opugnàssem, opugnàrem que vosaltres, que vós opugnéssiu, opugnésseu, opugnàssiu, opugnàsseu, opugnàreu que ells, que elles, que vostès opugnessin, opugnessen, opugnassin, opugnassen, opugnaren
Pretérito perfecto que jo hagi opugnat, haja opugnat que tu hagis opugnat, hages opugnat que ell, que ella, que vostè hagi opugnat, haja opugnat que nosaltres hàgim opugnat, hàgem opugnat que vosaltres, que vós hàgiu opugnat, hàgeu opugnat que ells, que elles, que vostès hagin opugnat, hagen opugnat
Pretérito perifrástico que jo vagi opugnar, vaja opugnar que tu vagis opugnar, vages opugnar que ell, que ella, que vostè vagi opugnar, vaja opugnar que nosaltres vàgim opugnar, vàgem opugnar que vosaltres, que vós vàgiu opugnar, vàgeu opugnar que ells, que elles, que vostès vagin opugnar, vagen opugnar
Pretérito pluscuamperfecto que jo hagués opugnat, haguera opugnat que tu haguessis opugnat, haguesses opugnat, hagueres opugnat que ell, que ella, que vostè hagués opugnat, haguera opugnat que nosaltres haguéssim opugnat, haguéssem opugnat, haguérem opugnat que vosaltres, que vós haguéssiu opugnat, haguésseu opugnat, haguéreu opugnat que ells, que elles, que vostès haguessin opugnat, haguessen opugnat, hagueren opugnat
Pretérito anterior† que jo vagi haver opugnat, vaja haver opugnat que tu vagis haver opugnat, vages haver opugnat que ell, que ella, que vostè vagi haver opugnat, vaja haver opugnat que nosaltres vàgim haver opugnat, vàgem haver opugnat que vosaltres, que vós vàgiu haver opugnat, vàgeu haver opugnat que ells, que elles, que vostès vagin haver opugnat, vagen haver opugnat
Modo imperativo
― (tu) (vostè) (nosaltres) (vosaltres, vós) (vostès)
Presente ― ― (tu) opugna (vostè) opugni, opugne (nosaltres) opugnem (vosaltres) opugneu, opugnau (vostès) opugnin, opugnen
Leyenda: † arcaico, x no normativo, PART se usa más como participio, ADJ se usa más como adjetivo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Gallego

[editar]
opugnar
no gheadante (AFI) [opuɣ̞ˈnaɾ]
gheadante (AFI) [opuħˈnaɾ]
silabación o-pug-nar
acentuación aguda
longitud silábica trisílaba
rima aɾ

Etimología

[editar]

Del latín oppugnāre ('asaltar').

Verbo transitivo

[editar]
1
Asaltar, atacar o combatir.
2
Oponerse a.
3
Refutar (una idea, opinión &c.)

Conjugación

[editar]
Conjugación de opugnar  paradigma: amar (regular) [▲▼]
Formas no personales (verboides)
Infinitivo opugnar ter opugnado
Gerundio opugnando tendo opugnado
Participio opugnado
Formas personales
Modo infinitivo
por . eu por . tu por . ele, por . ela, por . vostede por . nós por . vós por . vostedes, por . eles, por . elas
Infinitivo simple por . eu opugnar por . ti opugnares por . ele, por . ela, por . vostede opugnar por . nós opugnarmos por . vós opugnardes por . vostedes, por . eles, por . elas opugnaren
Infinitivo compuesto por . eu ter opugnado por . ti teres opugnado por . ele, por . ela, por . vostede ter opugnado por . nós termos opugnado por . vós terdes opugnado por . vostedes, por . eles, por . elas teren opugnado
Modo indicativo
eu tu ele, ela, vostede nós vós vostedes, eles, elas
Presente eu opugno ti opugnas el, el, vostede opugna nós opugnamos vós opugnades vostedes, eles, elas opugnan
Pretérito imperfecto eu opugnaba ti opugnabas el, el, vostede opugnaba nós opugnabamos vós opugnabades vostedes, eles, elas opugnaban
Pretérito perfecto eu opugnei ti opugnaches el, el, vostede opugnou nós opugnamos vós opugnastes vostedes, eles, elas opugnaron
Pretérito pluscuamperfecto eu opugnara ti opugnaras el, el, vostede opugnara nós opugnaramos vós opugnarades vostedes, eles, elas opugnaran
Pretérito perfecto compuesto eu teño opugnado ti tes opugnado el, el, vostede ten opugnado nós temos opugnado vós tendes opugnado vostedes, eles, elas teñen opugnado
Pretérito pluscuamperfecto compuesto eu tiña opugnado ti tiñas opugnado el, el, vostede tiña opugnado nós tiñamos opugnado vós tiñades opugnado vostedes, eles, elas tiñan opugnado
Futuro eu opugnarei ti opugnarás el, el, vostede opugnará nós opugnaremos vós opugnaredes vostedes, eles, elas opugnarán
Futuro compuesto eu terei opugnado ti terás opugnado el, el, vostede terá opugnado nós teremos opugnado vós teredes opugnado vostedes, eles, elas terán opugnado
Pretérito anterior† eu tiven opugnado ti tiveches opugnado el, el, vostede tivo opugnado nós tivemos opugnado vós tivestes opugnado vostedes, eles, elas tiveron opugnado
Modo condicional
eu tu ele, ela, vostede nós vós vostedes, eles, elas
Condicional simple eu opugnaría ti opugnarías el, el, vostede opugnaría nós opugnariamos vós opugnariades vostedes, eles, elas opugnarían
Condicional compuesto eu tería opugnado ti terías opugnado el, el, vostede tería opugnado nós teriamos opugnado vós teriades opugnado vostedes, eles, elas terían opugnado
Modo subjuntivo
que eu que tu que ele, que ela, que vostede que nós que vós que vostedes, que eles, que elas
Presente que eu opugne que ti opugnes que ele, que ela, que vostede opugne que nós opugnemos que vós opugnedes que vostedes, que eles, que elas opugnen
Pretérito imperfecto que eu opugnase que ti opugnases que ele, que ela, que vostede opugnase que nós opugnásemos que vós opugnásedes que vostedes, que eles, que elas opugnasen
Pretérito perfecto que eu teña opugnado que ti teñas opugnado que ele, que ela, que vostede teña opugnado que nós teñamos opugnado que vós teñades opugnado que vostedes, que eles, que elas teñan opugnado
Pretérito pluscuamperfecto que eu tivese opugnado que ti tiveses opugnado que ele, que ela, que vostede tivese opugnado que nós tivésemos opugnado que vós tivésedes opugnado que vostedes, que eles, que elas tivesen opugnado
Futuro† que eu opugnar que ti opugnares que ele, que ela, que vostede opugnar que nós opugnarmos que vós opugnardes que vostedes, que eles, que elas opugnaren
Futuro compuesto† que eu tiver opugnado que ti tiveres opugnado que ele, que ela, que vostede tiver opugnado que nós tivermos opugnado que vós tiverdes opugnado que vostedes, que eles, que elas tiveren opugnado
Modo imperativo
― (tu) (vostede) (nós) (vós) (vostedes)
Presente ― ― (ti) opugna (vostede) opugne (nós) opugnemos (vós) opugnade (vostedes) opugnen
Leyenda: † arcaico, x no normativo, PART se usa más como participio, ADJ se usa más como adjetivo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad
opugnar
brasilero (AFI) /o.pugˈnaʁ/
europeo (AFI) /ɔ.pugˈnaɾ/
silabación o-pug-nar
acentuación aguda
longitud silábica trisílaba
rimas aɾ, aʁ

Etimología

[editar]

Del latín oppugnāre ('asaltar').

Verbo transitivo

[editar]
1
Asaltar, atacar o combatir.
2
Oponerse a.
3
Refutar (una idea, opinión &c.)

Conjugación

[editar]
Conjugación de opugnar  paradigma: amar (regular) [▲▼]
Formas no personales (verboides)
Infinitivo opugnar ter opugnado
Gerundio opugnando tendo opugnado
Participio opugnado
Formas personales
Modo infinitivo
por eu por tu por ele, por ela, por você por nós por vós por vocês, por eles, por elas
Infinitivo simple por eu opugnar por tu opugnares por ele, por ela, por você opugnar por nós opugnarmos por vós opugnardes por vocês, por eles, por elas opugnarem
Infinitivo compuesto por eu ter opugnado por tu teres opugnado por ele, por ela, por você ter opugnado por nós termos opugnado por vós terdes opugnado por vocês, por eles, por elas terem opugnado
Modo indicativo
eu tu ele, ela, você nós vós vocês, eles, elas
Presente eu opugno tu opugnas ele, ela, você opugna nós opugnamos vós opugnais vocês, eles, elas opugnam
Pretérito imperfecto eu opugnava tu opugnavas ele, ela, você opugnava nós opugnávamos vós opugnáveis vocês, eles, elas opugnavam
Pretérito perfecto eu opugnei tu opugnaste ele, ela, você opugnou nós opugnamosBR, opugnámosPT vós opugnastes vocês, eles, elas opugnaram
Pretérito pluscuamperfecto eu opugnara tu opugnaras ele, ela, você opugnara nós opugnáramos vós opugnáreis vocês, eles, elas opugnaram
Pretérito perfecto compuesto eu tenho opugnado tu tens opugnado ele, ela, você tem opugnado nós temos opugnado vós tendes opugnado vocês, eles, elas têm opugnado
Pretérito pluscuamperfecto compuesto eu tinha opugnado tu tinhas opugnado ele, ela, você tinha opugnado nós tínhamos opugnado vós tínheis opugnado vocês, eles, elas tinham opugnado
Futuro eu opugnarei tu opugnarás ele, ela, você opugnará nós opugnaremos vós opugnareis vocês, eles, elas opugnarão
Futuro compuesto eu terei opugnado tu terás opugnado ele, ela, você terá opugnado nós teremos opugnado vós tereis opugnado vocês, eles, elas terão opugnado
Pretérito anterior† eu tive opugnado tu tiveste opugnado ele, ela, você teve opugnado nós tivemos opugnado vós tivestes opugnado vocês, eles, elas tiveram opugnado
Modo condicional
eu tu ele, ela, você nós vós vocês, eles, elas
Condicional simple eu opugnaria tu opugnarias ele, ela, você opugnaria nós opugnaríamos vós opugnaríeis vocês, eles, elas opugnariam
Condicional compuesto eu teria opugnado tu terias opugnado ele, ela, você teria opugnado nós teríamos opugnado vós teríeis opugnado vocês, eles, elas teriam opugnado
Modo subjuntivo
que eu que tu que ele, que ela, que você que nós que vós que vocês, que eles, que elas
Presente que eu opugne que tu opugnes que ele, que ela, que você opugne que nós opugnemos que vós opugneis que vocês, que eles, que elas opugnem
Pretérito imperfecto que eu opugnasse que tu opugnasses que ele, que ela, que você opugnasse que nós opugnássemos que vós opugnásseis que vocês, que eles, que elas opugnassem
Pretérito perfecto que eu tenha opugnado que tu tenhas opugnado que ele, que ela, que você tenha opugnado que nós tenhamos opugnado que vós tenhais opugnado que vocês, que eles, que elas tenham opugnado
Pretérito pluscuamperfecto que eu tivesse opugnado que tu tivesses opugnado que ele, que ela, que você tivesse opugnado que nós tivéssemos opugnado que vós tivésseis opugnado que vocês, que eles, que elas tivessem opugnado
Futuro que eu opugnar que tu opugnares que ele, que ela, que você opugnar que nós opugnarmos que vós opugnardes que vocês, que eles, que elas opugnarem
Futuro compuesto que eu tiver opugnado que tu tiveres opugnado que ele, que ela, que você tiver opugnado que nós tivermos opugnado que vós tiverdes opugnado que vocês, que eles, que elas tiverem opugnado
Modo imperativo
― (tu) (você) (nós) (vós) (vocês)
Presente ― ― (tu) opugna (você) opugne (nós) opugnemos (vós) opugnai (vocês) opugnem
Leyenda: † arcaico, x no normativo, PART se usa más como participio, ADJ se usa más como adjetivo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 3 «opugnar» en Diccionario de la lengua española. Editorial: Real Academia Española, Asociación de Academias de la Lengua Española y Espasa. 22.ª ed, Madrid, 2001.
  2. ↑ «opugnar» en Gran diccionari de la llengua catalana. Editorial: Institut d'Estudis Catalans. Barcelona, 1998.