credo

Español

credo
pronunciación (AFI)	[ˈkɾeð̞o]
silabación	cre-do
acentuación	llana
longitud silábica	bisílaba
rima	e.do

Etimología

Del latín credo ('creo')

Sustantivo masculino

credo ¦ plural: credos

1 Religión

El símbolo de la fe ordenado por los apóstoles.

2

Profesión de fe política.

• Sinónimo: ideología.
• Antónimo: pragmatismo.

3

Un conjunto cualquiera estructurado de dogmas y creencias.

• Sinónimo: doctrina.

Locuciones

• cada credo: A cada instante, con mucha frecuencia.
• con el credo en la boca: Da a entender el peligro que se teme o el riesgo en que se está.
• en un credo: En breve espacio de tiempo.

Véase también

• Wikipedia tiene un artículo sobre credo.

Traducciones

Traducciones [▲▼]

• Catalán: [1] credo ^(ca); crech en un Dèu ^(ca)
• Francés: [1,3] crédo ^(fr) (masculino)
• Inglés: [1,3] creed ^(en)
• Italiano: [1,3] credo ^(it) (masculino)

Latín

credo
clásico (AFI)	/ˈkreː.doː/ ⓘ
eclesiástico (AFI)	/ˈkre.do/
silabación	crē-dō
acentuación	llana
longitud silábica	bisílaba
rimas	e.do, eː.doː

Etimología

Del protoitálico *krezde-/*krezdo-, y este del protoindoeuropeo *ḱred-dʰeh₁- ("poner el corazón" > "creer") (de *ḱērd- "corazón" y *dʰeh₁- "poner"). Compárese el irlandés antiguo creiti ('creer'), el sánscrito श्रद्धा (śraddhā-, "confianza", "devoción"), el avéstico zrazdāiti- ("confianza", "creencia") y el avéstico gatha zrazdā- ("afectuoso", "confiado", "creyente").
→ cor, -dō, -dere

Verbo transitivo

1

Poner a la custodia o protección de, confiar algo a alguien.

• Uso: con acusativo y dativo.

2

Confiar.

• Uso: dícese de secretos, etc.

3

Confiar.

• Uso: dícese de tareas, cargos o similar.

4

Prestar (dinero) a.

• Uso: con acusativo y dativo.

5 Economía

Dar préstamos, dar crédito.

• Uso: con acusativo.

6

Aceptar como verdadero, creer.

7

Ser creído.

• Uso: en pasiva, dícese de personas.

8

Asumir la realidad o existencia de, creer en.

9

Creer ser, considerar.

• Uso: con acusativo predicativo.

10

Tener cierta opinión, suponer, creer, imaginar.

Verbo intransitivo

11

Tenerle fe a, confiar en, fiarse de, contar con.

• Uso: con dativo.

12

Dar crédito a, creer (a personas, informes, etc.).

• Uso: con dativo.

Conjugación

Conjugación de crēdō, crēdere, crēdidī, crēditum  (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	crēdere, crēdidisse
Infinitivo pasivo	crēdī
Participio activo	crēdēns, crēditūrus
Participio pasivo	crēdendus, crēditus
Gerundio	crēdendī, crēdendō, crēdendum
Supino	crēditum, crēditū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego crēdō	tū crēdis	is, ea, id crēdit	nōs crēdimus	vōs crēditis	eī, eae, ea crēdunt
Pretérito imperfecto	ego crēdēbam	tū crēdēbās	is, ea, id crēdēbat	nōs crēdēbāmus	vōs crēdēbātis	eī, eae, ea crēdēbant
Futuro	ego crēdam	tū crēdēs	is, ea, id crēdēt	nōs crēdēmus	vōs crēdētis	eī, eae, ea crēdent
Pretérito perfecto	ego crēdidī	tū crēdidistī	is, ea, id crēdidit	nōs crēdidimus	vōs crēdidistis	eī, eae, ea crēdidērunt, crēdidēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego crēdideram	tū crēdiderās	is, ea, id crēdiderat	nōs crēdiderāmus	vōs crēdiderātis	eī, eae, ea crēdiderant
Futuro perfecto	ego crēdiderō	tū crēdideris	is, ea, id crēdiderit	nōs crēdiderimus	vōs crēdideritis	eī, eae, ea crēdiderint
Presente pasivo	ego crēdor	tū crēderis, crēdere	is, ea, id crēditur	nōs crēdimur	vōs crēdiminī	eī, eae, ea crēduntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego crēdēbar	tū crēdēbāris, crēdēbāre	is, ea, id crēdēbātur	nōs crēdēbāmur	vōs crēdēbāminī	eī, eae, ea crēdēbantur
Futuro pasivo	ego crēdar	tū crēdēris, crēdēre	is, ea, id crēdētur	nōs crēdēmur	vōs crēdēminī	eī, eae, ea crēdentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego crēdam	ut tū crēdās	ut is, ut ea, ut id crēdat	ut nōs crēdāmus	ut vōs crēdātis	ut eī, ut eae, ut ea crēdant
Pretérito imperfecto	ut ego crēderem	ut tū crēderēs	ut is, ut ea, ut id crēderet	ut nōs crēderēmus	ut vōs crēderētis	ut eī, ut eae, ut ea crēderent
Pretérito perfecto	ut ego crēdiderim	ut tū crēdiderīs	ut is, ut ea, ut id crēdiderit	ut nōs crēdiderīmus	ut vōs crēdiderītis	ut eī, ut eae, ut ea crēdiderint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego crēdidissem	ut tū crēdidissēs	ut is, ut ea, ut id crēdidisset	ut nōs crēdidissēmus	ut vōs crēdidissētis	ut eī, ut eae, ut ea crēdidissent
Presente pasivo	ut ego crēdar	ut tū crēdāris, crēdāre	ut is, ut ea, ut id crēdātur	ut nōs crēdāmur	ut vōs crēdāminī	ut eī, ut eae, ut ea crēdantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego crēderer	ut tū crēderēris, crēderēre	ut is, ut ea, ut id crēderētur	ut nōs crēderēmur	ut vōs crēderēminī	ut eī, ut eae, ut ea crēderentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) crēde	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) crēdite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) crēditō	(is, ea, id) crēditō	― ―	(vōs) crēditōte	(eī, eae, ea) crēduntō
Presente pasivo	― ―	(tū) crēdere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) crēdiminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) crēditor	(is, ea, id) crēditor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) crēduntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Información adicional

• Derivados: accredo, concredo, credibilis, incredibilis