Ir al contenido

quaero

De Wikcionario, el diccionario libre
quaero
clásico (AFI) /ˈkʷaɪ.roː/
eclesiástico (AFI) /ˈkwe.ro/
silabación quae-rō
acentuación llana
longitud silábica bisílaba
rimas aɪ.roː, e.ro

Etimología

[editar]

De origen incierto. Quizá del protoitálico *kwai-s-e/o-, y este del protoindoeuropeo *kueh₂-i- ('adquirir'), de *kueh₂-.[1] Compárese el griego antiguo πέπαμαι (pépamai, "obtener, adquirir"), el prusiano antiguo quoi ("yo/tú quiero/-es, deseo/-as"), quāits ('deseo') y el lituano kviẽsti ('invitar').[1]

Verbo transitivo

[editar]
1
Tratar de encontrar, buscar.[2]
2
Buscar sin encontrar, buscar en vano, no encontrar.[2]
3
En voz pasiva: ser inencontrable, estar perdido, no estar a disposición.[2]
4
Pedir (por alguien), solicitar la presencia (de alguien).[2]
5
Tratar de obtener, querer conseguir, buscar, aspirar.[2]
6
Dicho de cosas: requerir, pedir, exigir, demandar, necesitar.[2]
7
Tratar de realizar, tratar de hacer suceder, procurar.[2]
8
Obtener gracias a sus esfuerzos, su conducta, etc., adquirir, conseguir, lograr, ganar(se), procurar.[2]
9
Adquirir riquezas, posesiones, etc.[2]
10
Engendrar, tener (hijos).[2]
11
Querer saber, querer aprender, tratar de averiguar, inquirir, indagar.[2]
12
Preguntar.[2]
13
Analizar, considerar, estudiar, examinar.[2]
14 Derecho
Llevar a cabo una investigación, investigar, indagar, inquirir.[2]

Conjugación

[editar]
Conjugación de quaerō, quaerere, quaesīvī, quaesītum(tercera conjugación, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo quaerere, quaesīvisse, quaesiisse
Infinitivo pasivo quaerī
Participio activo quaerēns, quaesītūrus
Participio pasivo quaerendus, quaesītus
Gerundio quaerendī, quaerendō, quaerendum
Supino quaesītum, quaesītū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egoquaerō quaeris is, ea, idquaerit nōsquaerimus vōsquaeritis eī, eae, eaquaerunt
Pretérito imperfecto egoquaerēbam quaerēbās is, ea, idquaerēbat nōsquaerēbāmus vōsquaerēbātis eī, eae, eaquaerēbant
Futuro egoquaeram quaerēs is, ea, idquaerēt nōsquaerēmus vōsquaerētis eī, eae, eaquaerent
Pretérito perfecto egoquaesīvī, quaesiī quaesīvistī, quaesiistī is, ea, idquaesīvit, quaesiit nōsquaesīvimus, quaesiimus vōsquaesīvistis, quaesiistis eī, eae, eaquaesīvērunt, quaesiērunt, quaesīvēre, quaesiēre
Pretérito pluscuamperfecto egoquaesīveram, quaesieram quaesīverās, quaesierās is, ea, idquaesīverat, quaesierat nōsquaesīverāmus, quaesierāmus vōsquaesīverātis, quaesierātis eī, eae, eaquaesīverant, quaesierant
Futuro perfecto egoquaesīverō, quaesierō quaesīveris, quaesieris is, ea, idquaesīverit, quaesierit nōsquaesīverimus, quaesierimus vōsquaesīveritis, quaesieritis eī, eae, eaquaesīverint, quaesierint
Presente pasivo egoquaeror quaereris, quaerere is, ea, idquaeritur nōsquaerimur vōsquaeriminī eī, eae, eaquaeruntur
Pretérito imperfecto pasivo egoquaerēbar quaerēbāris, quaerēbāre is, ea, idquaerēbātur nōsquaerēbāmur vōsquaerēbāminī eī, eae, eaquaerēbantur
Futuro pasivo egoquaerar quaerēris, quaerēre is, ea, idquaerētur nōsquaerēmur vōsquaerēminī eī, eae, eaquaerentur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egoquaeram ut tūquaerās ut is, ut ea, ut idquaerat ut nōsquaerāmus ut vōsquaerātis ut eī, ut eae, ut eaquaerant
Pretérito imperfecto ut egoquaererem ut tūquaererēs ut is, ut ea, ut idquaereret ut nōsquaererēmus ut vōsquaererētis ut eī, ut eae, ut eaquaererent
Pretérito perfecto ut egoquaesīverim, quaesierim ut tūquaesīverīs, quaesierīs ut is, ut ea, ut idquaesīverit, quaesierit ut nōsquaesīverīmus, quaesierīmus ut vōsquaesīverītis, quaesierītis ut eī, ut eae, ut eaquaesīverint, quaesierint
Pretérito pluscuamperfecto ut egoquaesīvissem, quaesiissem ut tūquaesīvissēs, quaesiissēs ut is, ut ea, ut idquaesīvisset, quaesiisset ut nōsquaesīvissēmus, quaesiissēmus ut vōsquaesīvissētis, quaesiissētis ut eī, ut eae, ut eaquaesīvissent, quaesiissent
Presente pasivo ut egoquaerar ut tūquaerāris, quaerāre ut is, ut ea, ut idquaerātur ut nōsquaerāmur ut vōsquaerāminī ut eī, ut eae, ut eaquaerantur
Pretérito imperfecto pasivo ut egoquaererer ut tūquaererēris, quaererēre ut is, ut ea, ut idquaererētur ut nōsquaererēmur ut vōsquaererēminī ut eī, ut eae, ut eaquaererentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)quaere (is, ea, id) (vōs)quaerite (eī, eae, ea)
Futuro (tū)quaeritō (is, ea, id)quaeritō (vōs)quaeritōte (eī, eae, ea)quaeruntō
Presente pasivo (tū)quaerere (is, ea, id) (vōs)quaeriminī (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū)quaeritor (is, ea, id)quaeritor (vōs) (eī, eae, ea)quaeruntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Páginas 503-04. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.